Το βαρίδι του Λασιθίου: Αλαζονεία, έπαρση, αδιαφορία, και η χαμένη ευκαιρία των πανεπιστημιακών τμημάτων

 

Το 2021 ο κ. Συρίγος είναι ξεκάθαρος σε συνέντευξη του στην ΑΝΑΤΟΛΗ:

"...όπως έχω εξηγήσει πρέπει να έχουμε την αίσθηση ποιος είναι ο αριθμός των ΤΕΦΑΑ σε όλη τη χώρα. Και είναι πάρα πολλά. Και να συνειδητοποιήσουμε ότι εάν ανοίξουμε ΤΕΦΑΑ στην Κρήτη, θα πρέπει αντίστοιχα να κλείσει το ΤΕΦΑΑ στην Κομοτηνή.... Ένα ΤΕΦΑΑ ασχέτως των ειδικοτήτων του είναι ευθέως ανταγωνιστικό προς τα υπάρχοντα ΤΕΦΑΑ. Ανοίγοντας, λοιπόν, ένα καινούργιο ΤΕΦΑΑ, πρέπει να δούμε ποιο θα κλείσουμε".

Ο βουλευτής κ. Πλακιωτάκης, πριν τις ακυρώσει ο κ. Συρίγος, δήλωνε το 2019 (και το 2020 ανάλογα έλεγε):

"πρόκειται περί ανατολή και όχι κατάργηση... είναι απολύτως σαφές... Αυτό που πρακτικά θα γίνει το επόμενο χρονικό διάστημα είναι ότι θα υπάρξει μία Ανεξάρτητη Αρχή η οποία θα αξιολογήσει τα συγκεκριμένα αιτήματα από όλη την Ελλάδα. Αυτό που έχω τονίσει είναι ότι τα πανεπιστημιακά τμήματα στο νομό Λασιθίου πληρούν όλα τα κριτήρια βιωσιμότητας για την δημιουργία και περαιτέρω ανάπτυξή τους. Μπορούμε με αξιώσεις να διεκδικήσουμε την λειτουργία τους με όρους βιωσιμότητας."

Αυτό που διαπιστώνουμε, είναι ότι για το Ρέθυμνο δεν υπάρχουν τέτοια ζητήματα. Εχουν δυνατή πολιτική εκπροσώπηση, δημιουργούν αποτελέσματα, προχωρούν.
Στο Λασίθι, η ΑΣΤΕΑΝ θα υποβαθμιστεί ουσιαστικά αντί να αναβαθμιστεί, το ΤΕΦΑΑ, θα ανοίξει αλλού, το ίδιο και το τμήμα Φυσικοθεραπείας.
Εξι χρόνια μετά, ο κ. Πλακιωτάκης έχει πετύχει αρνητικό πρόσημο.
Η κατάσταση σήμερα φανερώνει μια αδράνεια και ανεπάρκεια που δεν μπορεί να κρυφτεί.
Ο κ. Πλακιωτάκης αντί να διεκδικήσει με συνέπεια αυτά που είχε υποσχεθεί, περιορίστηκε σε ευχολόγια και δηλώσεις, αφήνοντας την τοπική κοινωνία να παρακολουθεί αμήχανη την υποβάθμιση των εκπαιδευτικών υποδομών. Σήμερα η κοινωνία του Λασιθίου εισπράττει την αδιαφορία του.

Οι σχολές στον Αγιο Νικόλαο, καθώς και η υπόθεση του Τμήματος Φυσικοθεραπείας στην Ιεράπετρα, θα αποτελούσαν κινητήριο μοχλό ανάπτυξης.
Η ανικανότητα και η παθητικότητα του κ. Πλακιωτάκη, όχι μόνο αποδυνάμωσε την διεκδίκηση, αλλά έκανε φανερή την έλλειψη πολιτικής βούλησης να υπερασπιστεί τα συμφέροντα του Λασιθίου. Με λίγα λόγια, οι υποσχέσεις και η αισιοδοξία του, συγκρούονται με την πραγματικότητα.
Καθημερινά εισπράττουμε ως πολίτες την έπαρση και την αλαζονεία του. Την αδιαφορία για τα πραγματικά προβλήματα του τόπου. Την μάχη του για προβολή, την στιγμή που έχει αποκοπεί από την κοινωνία και την αλήθεια.
Εχει εξελιχθεί σε βαρίδι που βουλιάζει το Λασίθι.

Αφωνία δημάρχων του Λασιθίου

Μπορεί το θέμα με τη νέα τουριστική σχολή και το ΤΕΦΑΑ στο Ρέθυμνο να αφορά κυρίως τον Άγιο Νικόλαο, όμως το τμήμα Φυσικοθεραπείας αφορά την Ιεράπετρα, απ’ όπου είχε καταργηθεί.
Παρά ταύτα, μέχρι στιγμής, οι τοπικοί άρχοντες φαίνεται να έχουν αργά αντανακλαστικά, χωρίς να έχουν μέχρι τώρα τοποθετηθεί δημόσια.

Η απουσία δηλώσεων, ενεργειών, αντίδρασης από πλευράς των δημάρχων δημιουργεί κενό επικοινωνίας με την τοπική κοινωνία, η οποία παρακολουθεί με ενδιαφέρον, ανησυχία και οργή τις εξελίξεις.
Ο δήμαρχος Αγίου Νικολάου, δεν γνωρίζουμε αν το κάνει λόγω των φιλικών του σχέσεων με τον δήμαρχο Ρεθύμνου, όμως η ιδιότητα του δεν του αφήνει περιθώριο για αφωνία. Βρισκόμαστε στην δεύτερη μέρα σιωπής.

Το Λασίθι χωρίς φωνή. Η σιωπή έγινε πολιτική στάση.

Με πρωτοσέλιδο της η εφημερίδα ΑΝΑΤΟΛΗ, αναδεικνύει το θέμα που σχολιάσαμε χθες και αφορά την απαξίωση του Λασιθίου σε πανεπιστημιακές σχολές.

Η μια χαμένη ευκαιρία διαδέχεται την άλλη. Η μια απογοήτευση γίνεται προέκταση της προηγούμενης.
Κι ενώ οι άλλοι νομοί της Κρήτης προχωρούν, το Λασίθι μένει στάσιμο, βουλιαγμένο σε ένα τέλμα αδράνειας και πολιτικής αφωνίας.

Οι πανεπιστημιακές σχολές χάθηκαν, το ΤΕΦΑΑ ακυρώθηκε, η Τουριστική Σχολή αποκτά ανταγωνιστή.
Την ώρα που το Ρέθυμνο καταστρώνει σχέδια και πιέζει το Υπουργείο Παιδείας, εμείς μετράμε ακυρώσεις.

Αλλά το πρόβλημα είναι πολύ ευρύτερο.
Στην υγεία, τα νοσοκομεία του Λασιθίου καταρρέουν. Γιατροί φεύγουν, τμήματα λειτουργούν οριακά, ασθενείς μετακινούνται δεκάδες χιλιόμετρα για μια εξέταση. Ταλαιπωρούνται ακόμα και για μια σκωληκοειδίτιδα.
Στις υποδομές, ο ΒΟΑΚ σταματά στον Αγιο Νικόλαο σαν να είναι το άκρο της ανατολικής Κρήτης και η Σητεία μένει εκτός του βασικού οδικού άξονα του νησιού, λες και οι πολίτες της είναι δεύτερης κατηγορίας.
Στην αντιμετώπιση της ξηρασίας, το Μεραμπέλλο, είναι εντελώς εκτός σχεδιασμού. Ούτε νερό, ούτε έργα, ούτε σχέδιο.

Μέσα σ’ αυτή την εικόνα, ο βουλευτής φαίνεται σαν να ζει σε άλλο τόπο.
Καμία ουσιαστική πρωτοβουλία, καμία πίεση, καμία δημόσια θέση που να ταράξει τα νερά.
Σαν να έχει συμβιβαστεί με την ιδέα ότι έτσι είναι τα πράγματα και δεν αλλάζουν. Οτι αδυνατεί να συμβάλει στην ανάπτυξη του Λασιθίου και περιορίζεται στην πολιτική του επιβίωση.
Μόνο που οι κοινωνίες αλλάζουν όταν έχουν φωνή. Και το Λασίθι έχει χάσει τη δική του.

Η πολιτική δεν είναι διεκπεραίωση, ούτε μόνο επικοινωνία.
Είναι ευθύνη, σύγκρουση, όραμα, έργο. Και όταν αυτά απουσιάζουν, δεν υπάρχει εκπροσώπηση, υπάρχει απλώς παρουσία χωρίς ουσία.

Το Λασίθι δεν χρειάζεται “ευγενικές παρουσίες” και “χαμηλούς τόνους”. Χρειάζεται κάποιον που να συγκρουστεί, να απαιτήσει, να διεκδικήσει, να κερδίσει.
Χρειάζεται φωνή που να χτυπάει το χέρι στο τραπέζι, όχι αφωνία, όχι έναν βουλευτή που κοιτάζει πως να βολέψει τους αυλικούς του, την ώρα που ο τόπος του βουλιάζει.

Το Λασίθι δικαιούται σχολές, γιατρούς, δρόμους, νερό, ανάπτυξη, προοπτική.
Και κάθε μέρα που περνά χωρίς να ακούγεται δυνατά η φωνή του, είναι μια μέρα χαμένη.

Η ευθύνη έχει ονοματεπώνυμο. Ανήκει σε όσους εκλέγονται για να μιλούν και επιλέγουν να σωπαίνουν. Σε αυτούς που κτίζουν πελατειακές σχέσεις, αντί να διεκδικούν για όλους.

Το μήνυμα πρέπει να είναι καθαρό. Οποιος δεν μπορεί να διεκδικήσει για το Λασίθι, δεν μπορεί να το εκπροσωπεί. Αν κουράστηκε, να πάει σπίτι του και να αφήσει χώρο για κάτι νέο και δυναμικό. Δεν χρειαζόμαστε βαρίδια. Χρειαζόμαστε μαχητές.

Το Ρέθυμνο αποκτά το ΤΕΦΑΑ που ακυρώθηκε από τον Αγιο Νικόλαο!

Η είδηση, αν επιβεβαιωθεί, θα πρόκειται για πραγματική βόμβα.

Δημιουργείται ανοικτός ανταγωνισμός με την ΑΣΤΕΑΝ, ενώ ιδρύεται ΤΕΦΑΑ που είχε ακυρωθεί από τον Αγιο Νικόλαο. Δηλαδή, εκεί που δεν χρειαζόταν στην Κρήτη και αποφασίστηκε μπλοκάρισμα, στο Ρέθυμνο είναι εντάξει;
Η λογική αυτή είναι εξοργιστική και δείχνει ότι οι αποφάσεις δεν βασίζονται σε ανάγκες ή σχεδιασμό, αλλά σε πολιτικά παιχνίδια.

Ο νομός Λασιθίου παραμένει ο μοναδικός νομός της Κρήτης χωρίς πανεπιστημιακές σχολές. Μια ντροπιαστική πραγματικότητα που αποκαλύπτει την ανεπαρκή εκπροσώπηση και την αδυναμία των τοπικών πολιτικών παραγόντων να διεκδικήσουν ότι δικαιούται το Λασίθι.
Η προοπτική ίδρυσης ΤΕΦΑΑ και τμήματος Φυσικοθεραπείας σε περιοχή ήδη πλούσια σε πανεπιστημιακές υποδομές, ενώ το Λασίθι μένει πίσω, είναι όχι απλώς αδικία, αλλά ένδειξη πλήρους απαξίωσης του νομού μας.

Αν δεν υπάρξει άμεση, αποφασιστική και διαφανής παρέμβαση, θα είναι μια ακόμα χαμένη ευκαιρία. Δεν μπορεί η πολιτική σκοπιμότητα να υπερισχύει της λογικής, και η αδιαφορία για έναν ολόκληρο νομό να είναι ανεκτή.
Το Λασίθι δεν αξίζει αυτή την ταπεινωτική αδιαφορία. Οσοι έχουν την ευθύνη πρέπει επιτέλους να λογοδοτήσουν. Δεν γίνεται να παραμένουν εσαεί στο απυρόβλητο.

Γήρανση, υπογεννητικότητα, και η σχέση με το αναπτυξιακό έλλειμμα στο Λασίθι

Η γήρανση του πληθυσμού στο Λασίθι και η συνεχής μείωση των γεννήσεων αποτελούν ένα πολύπλοκο φαινόμενο που δεν μπορεί να αποδοθεί σε μεμονωμένες αιτίες.

Πρόκειται για ένα αυτοτροφοδοτούμενο κύκλο υπογεννητικότητας. Οι χαμηλές γεννήσεις μειώνουν τον αριθμό των νέων, χωριά ερημώνουν, σχολεία κλείνουν, υπηρεσίες υποβαθμίζονται και η καθημερινότητα γίνεται πιο δύσκολη για όποιον σκέφτεται να δημιουργήσει οικογένεια.
Οσο περισσότερο συνεχίζεται αυτή η διαδικασία, τόσο πιο έντονα ενισχύει τις ίδιες τις αιτίες της, καθιστώντας τον κύκλο δύσκολο να σπάσει.

Στο Λασίθι η κατάσταση επιδεινώνεται από την έλλειψη βασικών δομών και υποδομών που σε άλλους νομούς της Κρήτης έχουν θετική επίδραση στη δημογραφική ανανέωση.
Η κατάρρευση του ΕΣΥ στον νομό περιορίζει την πρόσβαση σε αξιόπιστες υπηρεσίες υγείας, ιδιαίτερα σημαντικές για νέες οικογένειες.
Η απουσία πανεπιστημιακών και τεχνολογικών σχολών σημαίνει ότι οι νέοι που θέλουν να σπουδάσουν ή να αποκτήσουν δεξιότητες αναγκάζονται να φύγουν, ενώ η περιορισμένη οικονομική δραστηριότητα και η έλλειψη στρατηγικού αναπτυξιακού οράματος αφήνουν λίγα κίνητρα για επιστροφή ή παραμονή.

Το αναπτυξιακό έλλειμμα, η απομόνωση από πολιτιστικές και κοινωνικές ευκαιρίες, δημιουργούν ένα περιβάλλον που αποθαρρύνει τη δημιουργία οικογένειας.
Το Λασίθι, αντίθετα από άλλους νομούς, δεν διαθέτει τον συνδυασμό οικονομικών, κοινωνικών και εκπαιδευτικών παραμέτρων που κάνουν τη ζωή ελκυστική.
Η απουσία σχεδιασμένης πολιτικής, η υποβάθμιση υποδομών και η έλλειψη ενεργής διεκδίκησης πόρων ενισχύουν την αίσθηση στασιμότητας και εγκατάλειψης.

Η υπογεννητικότητα και η γήρανση, λοιπόν, δεν είναι απλώς συνέπεια ατομικών επιλογών ή μετανάστευσης. Είναι προϊόν συνολικής υστέρησης. Πολιτικής, κοινωνικής και οικονομικής, που έχει δημιουργήσει συνθήκες αποθαρρυντικές για τη νεολαία και την οικογένεια.
Η αντιμετώπισή της απαιτεί ολιστική στρατηγική, που θα περιλαμβάνει την ανάπτυξη υποδομών και υπηρεσιών, την ενίσχυση οικονομικών και εκπαιδευτικών ευκαιριών, τη βελτίωση του συστήματος υγείας, και πάνω από όλα, ένα σαφές όραμα και ενεργό πολιτική διεκδίκηση για την ανανέωση και βιωσιμότητα του νομού.
Μόνο έτσι μπορεί να σπάσει ο φαύλος κύκλος υπογεννητικότητας και να διασφαλιστεί ένα βιώσιμο μέλλον για την κοινωνία του Λασιθίου.

Φωνή κυβερνητικά ορισμένου μέλους του ΔΣ, ενάντια στην αποδυνάμωση των νοσοκομείων

Η κραυγή αγωνίας για το μέλλον της υγείας στο Λασίθι, την αδιαφορία για τα πραγματικά προβλήματα της υγείας που εξέφρασα, δεν ήταν κινδυνολογία. Ηταν πράξη ευθύνης και ευθύτητας.

Απόδειξη ότι ακούγεται και μέσα στο ΔΣ των διασυνδεόμενων νοσοκομείων, από ορισμένο εκ της κυβέρνησης πρόσωπο.
Του ΔΣ, τονίζω, που επέλεξε (εκτός των εκπροσώπων) ο βουλευτής Λασιθίου κ. Πλακιωτάκης.

Ο κ.Εμμανουήλ Παπανικολάου μέλος της διοίκησης των διασυνδεόμενων νοσοκομείων Λασιθίου , καλεί σε κοινό αγώνα απέναντι στις συγχωνεύσεις και την αποδυνάμωση των δομών υγείας στο νομό.
Ο κ. Παπανικολάου στάθηκε ιδιαίτερα στα σοβαρά προβλήματα του Νοσοκομείου Σητείας, όπου –όπως ανέφερε– «η παθολογική κλινική είναι σε μηδενική βάση» και μόνο η ορθοπεδική λειτουργεί ικανοποιητικά. Παράλληλα, διατύπωσε την ανησυχία του ότι η πολιτική κατεύθυνση οδηγεί σταδιακά προς την ιδιωτικοποίηση των υπηρεσιών υγείας, γεγονός που θα αφήσει ακάλυπτους τους κατοίκους των απομακρυσμένων περιοχών.
Άσκησε επίσης δριμεία κριτική στη διοίκηση της 7ης Υγειονομικής Περιφέρειας Κρήτης, λέγοντας ότι «επικρατεί σιωπή και αδιαφορία», ενώ ο ίδιος επιλέγει να μιλά δημόσια «γιατί η σιωπή κάνει ζημιά». Εξέφρασε απογοήτευση για την αποσπασματική στάση ορισμένων δήμων, ζητώντας από όλους τους δημάρχους να σταθούν ενωμένοι και να διεκδικήσουν ουσιαστική στήριξη του δημόσιου συστήματος υγείας.

Αναρωτιέμαι ποια η θέση του κ. Πλακιωτάκη, που κρύβεται από τα προβλήματα και την κοινωνία του Λασιθίου και το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι το πελατειακό του μαγαζί. Ομηροι σε αυτή την λογική, διοικητές, αν. διοικητές και ο ΔΥΠΕάρχης. Ο υπουργός υγείας πρέπει να λάβει μέτρα.
Το φέουδο Πλακιωτάκη, πρέπει να τελειώσει πριν γκρεμίσει εντελώς το σύστημα υγείας στο Λασίθι.

 

 

Βασιλάκης Μιχάλης

Ομηροι των δασικών χαρτών και της αδιαφορίας οι πολίτες

Χιλιάδες πολίτες ταλαιπωρούνται. Είναι πολύ σημαντικό να τονιστεί ότι ο Προϊστάμενος Δασών Λασιθίου είχε υπογράψει με επιφύλαξη τους δασικούς χάρτες, εκφράζοντας ρητά τη διαφωνία του επί του περιεχομένου των Δασικών Χαρτών.
Είχε προηγηθεί ο εντοπισμός πολύ σοβαρών λαθών, είχε ζητήσει παράταση για να γίνουν διορθώσεις, αλλά δεν έγινε δεκτό το αίτημά του.

Σήψη στη διοίκηση και αυθαιρεσίες
Για να αντιληφθείτε τη γενικότερη σήψη, στη Γενική Διεύθυνση Δασών Κρήτης προΐσταται άτομο που όρισε τον εαυτό του σε αυτή την θέση!
Ως αναπληρών την Γραμματέα της Αποκεντρωμένης Διοίκησης Κρήτης, εν απουσία της, υπέγραψε ο ίδιος τον ορισμό του. Τι κι αν είχε κώλυμα συμφέροντος και ο νόμος το απαγορεύει; Μέχρι σήμερα κανείς δεν τον έχει κουνήσει. Είναι καραμπινάτο σκάνδαλο.

Οι πολίτες παλεύουν με λάθη και αδιαφάνεια
Κι ενώ οι πολίτες παλεύουν με τα λάθη των δασικών χαρτών, τις καθυστερήσεις και την αδιαφάνεια, οι υπεύθυνοι απολαμβάνουν ασυλία. Κανείς δεν λογοδοτεί, κανείς δεν αναλαμβάνει ευθύνη.
Οι άνθρωποι που βλέπουν τις περιουσίες τους να αμφισβητούνται, τις ιδιοκτησίες τους να χαρακτηρίζονται ως δασικές και τα δικαιώματά τους να καταπατώνται, που πληρώνουν για να ξεμπλέξουν το βιός τους από λάθη, παραλείψεις, προθέσεις, ζητούν διαφάνεια. Αντί όμως να βρουν λύση, σκοντάφτουν σε έναν μηχανισμό που φαίνεται να προστατεύει την αναλγησία της Ελληνικής πολιτείας.

Ατιμωρησία και ευθύνη της Πολιτείας
|Αν δεν υπάρξει πολιτική βούληση και αποφασιστική παρέμβαση της Δικαιοσύνης, η ατιμωρησία θα συνεχίσει να γεννά αυθαιρεσία. Και όσο οι πολίτες παραμένουν θεατές, τόσο το κράτος θα συνεχίζει να λειτουργεί εις βάρος τους.

Η ευθύνη του βουλευτή
Ο βουλευτής αδιαφορεί για την ταλαιπωρία των πολιτών. Το μόνο που τον ενδιέφερε ήταν πως να αποτρέψει την επιλογή προϊσταμένου στο Λασίθι, μη επιρροής του. Όμως η υπομονή εξαντλήθηκε, η αγανάκτηση φουντώνει.
Ακόμα και από το περιβάλλον του βουλευτή έχουν υπάρξει αντιδράσεις, με έγγραφες καταγγελίες που στάλθηκαν προς υψηλόβαθμους αποδέκτες, δημιουργώντας αναστάτωση. Παρ’ όλα αυτά, παραμένει αδρανής, αφήνοντας τους πολίτες να παλεύουν με τα λάθη των δασικών χαρτών.
Η ευθύνη του είναι σαφής. Δεν προστατεύει τους πολίτες που τον εμπιστεύθηκαν από την αδικία και την ταλαιπωρία.

Ανάγκη για άμεσε ενέργειες
Αν δεν ξεριζωθεί το δάσος της αδιαφάνειας, οι πολίτες δεν θα βρουν το δίκιο τους.

Λεφτά για του εργολάβους, αλλά όχι για τους θιγόμενους

 Η ταλαιπωρία των πολιτών μπορεί να είχε λήξει πολύ νωρίτερα, αν πχ τα 21 εκατομμύρια που πήρε ο εργολάβος ως αποζημίωση λόγω καθυστερήσεων από τις προσφυγές, τα είχαν δώσει στους προσφεύγοντες. Ισως και να περίσσευαν.

Και το έργο θα προχωρούσε γρηγορότερα, και τα χρήματα θα έμεναν στον τόπο.
Το γεγονός ότι δημόσιο να πληρώνει για τις καθυστερήσεις που το ίδιο προκαλεί, οι εργολάβοι αποζημιώνονται για τον χαμένο χρόνο, και οι πολίτες μένουν θεατές ενός φαύλου κύκλου σπατάλης, είναι απαράδεκτο.
Αν υπήρχε βούληση να προχωρήσουν τα έργα με διαφάνεια, οι πόροι θα κατευθύνονταν στους ανθρώπους που πραγματικά επηρεάζονται από τις αποφάσεις, όχι σε αποζημιώσεις σε εργολάβους και νομικές περιπέτειες με πολίτες.

Το πρόβλημα δεν είναι μόνο οικονομικό, αλλά κυρίως διαφάνειας. Αλλά κανείς δεν αναλαμβάνει ευθύνη, κανείς δεν ελέγχει τη σπατάλη. Τα έργα γίνονται ακριβότερα, οι πολίτες πιο καχύποπτοι, και η ολοκλήρωση των έργων καθυστερεί, όπως και η ταλαιπωρία.
Και στο τέλος, εκείνοι που ζητούν το αυτονόητο, σωστό σχεδιασμό, τήρηση των χρονοδιαγραμμάτων και σεβασμό στα χρήματα των φορολογουμένων, παρουσιάζονται σχεδόν ως γραφικοί επειδή λένε αλήθειες που ενοχλούν.
Ολη η "χασούρα", μόνο στην περιοχή μας, είναι 145 εκατομμύρια, που θα μπορούσαν να στηρίξουν άλλα έργα, όπως ήδη έχουμε σχολιάσει. Εργα, που ίσως δεν έχουμε την ευκαιρία να τα δούμε να προχωρούν στην διάρκεια της ζωής μας.
Είναι εγκληματικό να σπαταλώνται χρήματα για το τίποτα.

Πίστη, μεθοδικότητα και αποτέλεσμα. Η σφραγίδα του Νίκου Κοκκίνη στη Νεάπολη.

 

Αν σε κάποιον ανήκουν τα εύσημα για την έδρα του Κέντρου Μεσαιωνικής και Νεότερης Ιστορίας και Αρχαιολογίας Λασιθίου στη Νεάπολη, είναι στον Νίκο Κοκκίνη.

Είχε την ιδέα, την πρωτοβουλία, αλλά και τον "τρόπο" να μεθοδεύσει την επιτυχία της προσπάθειας.
Ενώ το ζήτημα είχε βαλτώσει για μεγάλο διάστημα, όπως φαίνεται και μέσα από τις δηλώσεις του Πρύτανη, την στιγμή που και άλλες περιοχές εποφθαλμιούσαν την έδρα, κατάφερε όχι μόνο να ζωντανέψει την ιδέα, αλλά να εξασφαλίσει και το αποτέλεσμα.

Οταν πριν από περίπου τρεις βδομάδες σχολιάζαμε το ζήτημα, είναι αλήθεια πως δεν περιμέναμε ότι θα μπορούσε τόσο σύντομα να έχουμε αυτή την κατάληξη.
Ο Νίκος Κοκκίνης απέδειξε πως όταν η αγάπη για τον τόπο συναντά τη μεθοδικότητα και τη γνώση των διαδικασιών, τότε τίποτα δεν είναι ανέφικτο. Με επιμονή, ήρεμη δύναμη και στρατηγική σκέψη, πέτυχε αυτό που για πολλούς έμοιαζε χαμένη υπόθεση.

Η Νεάπολη, όντας η ιστορική πρωτεύουσα του Δήμου, δεν κέρδισε απλώς μια έδρα, ένα παράρτημα του Πανεπιστημίου Κρήτης που ουσιαστικά απουσίαζε μέχρι σήμερα από το Λασίθι, αλλά κέρδισε την ευκαιρία να ξαναμπεί δυναμικά στο χάρτη της επιστημονικής και πολιτιστικής δραστηριότητας της Κρήτης.
Μια έδρα που δείχνει πως όταν υπάρχουν άνθρωποι με όραμα και πίστη, ο τόπος μπορεί να διεκδικήσει και να κερδίσει.

Και αυτή τη φορά, η υπογραφή αυτής της επιτυχίας οφείλουμε να αναγνωρίσουμε πως ανήκει δικαιωματικά στον Νίκο Κοκκίνη.

Και στο βάθος... υποβάθμιση υπηρεσιών υγείας στο Λασίθι

Ο νέος χάρτης υγείας όπως διαφαίνεται, θα έχει αλυσιδωτές συνέπειες.

Λαμβάνοντας υπόψιν τα μεγάλα κενά σε γιατρούς και την αδυναμία ιατρικών ειδικοτήτων να επιτελέσουν το έργο τους, την άρνηση για απογευματινά χειρουργεία, την υπονόμευση της προσπάθειας για Κέντρο Κήλης στο νοσοκομείο Αγίου Νικολάου, το σκάνδαλο με μη έκδοση παραπεμπτικών, το αποτέλεσμα είναι η εικόνα παραγόμενου έργου του Αγίου Νικολάου, όπως και των υπολοίπων νοσοκομείων, να είναι πολύ άσχημη.
Εξ αιτίας αυτής της κατάστασης, τα χειρουργεία στον Αγιο Νικόλαο έχουν πέσει κατά περίπου 50%. Στα υπόλοιπα, τα στατιστικά είναι ακόμα χειρότερα.
Ο στραγγαλισμός της στελέχωσης των νοσοκομείων, η άρνηση ακόμα και μη κοστοβόρων πρωτοβουλιών, η πελατειακή λογική και οι παρεμβάσεις του βουλευτή, ο παρασκηνιακός ρόλος του προέδρου εργαζομένων του Αγίου Νικολάου, σε αγαστή συνεργασία με τον βουλευτή και την εν τω νοσοκομείω αυλή του, έχουν συμβάλει καθοριστικά στην δημιουργία τοξικού κλίματος που έχει οδηγήσει σε αποχωρήσεις.
Οι χρήσιμοι ηλίθιοι, έκαναν καλά την δουλειά τους. Και ας φωνάζουν τώρα υποκριτικά, την ώρα που οι πολίτες θα πληρώνουν τα επίχειρα των δικών τους πράξεων και παραλήψεων.
Από την άλλη, η ενοποίηση των διευθύνσεων θα προσθέσει υπερβολικό φόρτο στην κορυφή, αλλά και θα μεταβιβάσει ευθύνες σε καθαρά υπηρεσιακούς παράγοντες, για να φορτωθούν και το βάρος πολιτικών αποφάσεων.

Παράλληλα θα μετατρέψει τους αν. Διοικητές σε διακοσμητικά στοιχεία. Και αυτό, γιατί αν οι εντολές δίνονται από την κεντρική διοίκηση του νοσοκομείου, τι δυνατότητες παρέμβασης θα έχουν οι αν. Διοικητές; Στην πράξη, θα έχουν ρόλο υφιστάμενων των διευθύνσεων και εκτελεστικά όργανα υπηρεσιακών διευθύνσεων.
Δηλαδή, στην πράξη, το λογικότερο θα ήταν η κατάργηση της θέσης τους, να γλυτώσουμε και το κόστος τους.
Επί της ουσίας, αν μείνουν και τα τέσσερα νοσοκομεία, θα είναι "ανάπηρα" σε μεγάλο βαθμό.
Για πολιτικούς λόγους ίσως το νοσοκομείο Σητεία ενισχυθεί κάπως, αλλά της Ιεράπετρας και της Νεάπολης, λογικά θα υποστούν τις μεγαλύτερες αλλαγές. Θα καταλήξουν "αιμοδότες" του Αγίου Νικολάου, που και πάλι όμως δεν θα είναι αρκετό για να μπορέσει να επιτελέσει τον ρόλο του. πχ όλα τα νοσοκομεία μαζί, έχουν 5 αναισθησιολόγους, που μόλις φτάνουν για ένα. Θα κλείσει ο χειρουργικός τομέας στα υπόλοιπα; Ανάλογο πρόβλημα με τους ακτινολόγους, καθώς και άλλες ειδικότητες.
Θα χρειαστεί λοιπόν πολύ μεγαλύτερη στελέχωση για μπορεί να είναι πραγματικό νοσοκομείο και να σηκώσει το βάρος του Λασιθίου. Θα χρειαστεί και την επέκταση που έχουν θάψει στα συρτάρια και ξεχάσει οι ιθύνοντες.

Σε αυτό το σκηνικό, το Λασίθι μετατρέπεται σταδιακά σε γκρίζα ζώνη. Οι πολίτες βλέπουν τις υποσχέσεις για αναβάθμιση να μετατρέπονται σε συγχωνεύσεις, ελλείψεις και αναμονές.
Οι επαγγελματίες υγείας, καλούνται να υπηρετήσουν ένα σύστημα που αντί να τους στηρίζει, τους αποδομεί.

Η ευθύνη δεν βαραίνει μόνο πρόσωπα, αλλά μια ολόκληρη νοοτροπία που θεωρεί την υγεία φέουδο. Σε αυτό πρέπει να είμαστε όλοι αντίθετοι. Πέρα και πάνω από κόμματα, είναι το συμφέρον της κοινωνίας. Και η όποια αντίδραση, δεν μπορεί βολικά να απαξιώνεται, αλλά ούτε και να καπελώνεται.

Η κοινή διοικήτρια, πρωτοστατούσα, διαπρυσίως καταγγέλλουσα την υποβάθμιση της υγείας, έχει γίνει πειθήνιο εκτελεστικό όργανο της επιχειρούμενης "αναδιάταξης" του χάρτη υγείας. Ποια είναι η θέση της; Δεν την ακούμε. Εκκωφαντική η σιωπή της. Με μια καρέκλα και ένα παχυλό μισθό, όλα γίνονται. Και φυσικά, ασυλία κριτικής από τους συντρόφους της.

Η κοινωνία οφείλει να μην παραμείνει θεατής στο θέατρο σκιών. Αν αφήσουμε να χαθεί και το τελευταίο ανάχωμα της δημόσιας περίθαλψης, τότε δεν θα μιλάμε απλώς για υποβάθμιση υπηρεσιών, αλλά για υποβάθμιση ζωών. 

 Ο χάρτης προσβασιμότητας σε υπηρεσίες υγείας της ΕΕ, είναι ενδεικτικός του πόσο πιο τραγική μπορεί να γίνει η εικόνα, αν δεν υπάρξει αντίδραση.

Το ερώτημα πλέον δεν είναι ποιος φταίει. Γνωρίζουμε. Αρα, το ζήτημα είναι αν θα συνεχίσουμε να ανεχόμαστε την μεθόδευση. Οι μάσκες πρέπει να πέσουν και θα πέσουν.

Δική μας είναι η ευθύνη, ως πολίτες, να αντιδράσουμε.
Μόνο έτσι το Λασίθι θα πάψει να είναι απλά η άκρη του χάρτη, και θα γίνει ένας τόπος ενεργών πολιτών, που παλεύουν, διεκδικούν και ελπίζουν σε ένα καλύτερο αύριο, σπάζοντας τα δεσμά του φόβου, για να εκφράσουν ανοιχτά την αγανάκτηση και τον θυμό τους.

Καλοζωισμένο, αλλά όχι άλογο

Το καλοζωισμένο γαϊδούρι της στάνης τους, ξέχασαν να σχολιάσουν οι σύντροφοι.
Που συνδιοικεί το νοσοκομείο, που του κάλυψαν την ΕΔΕ, που είναι και με τον αστυφύλακα και με τον χωροφύλακα.
Που δεν βρίσκει λέξη να κατηγορήσει τον βουλευτή ή την συντρόφισσα διοικήτρια και ας βουλιάζουν τα πάντα. Που μόλις ζοριστεί, αρχίζει τις γενικότητες. Η κατάσταση θυμίζει το σύμφωνο Μολότοφ - Ρίμπεντροπ.
Οι ισαποστάκηδες του ΚΚΕ, γιατί αυτό τους έχει καταντήσει ο καλοζωϊσμένος καθοδηγητής τους, που κρύβεται πίσω από την ανακοίνωση τους, καταπίνουν σκάνδαλα, ευνοιοκρατία και πελατειακές λογικές, κάνουν ότι δεν βλέπουν το τοξικό κλίμα και τις διώξεις της διοίκησης, όταν αυτές είναι βολικές ή υποκινούμενες από το δικό τους γαϊδούρι.
Το αποτέλεσμα είναι να βάζουν πλάτη στην διάλυση της δημόσιας υγείας στο Λασίθι. μοιράζοντας ταυτόχρονα σανό στους αγνούς κομμουνιστές.
Πάντως η γραμμή τους ξεχνά, πως κάποια γαϊδούρια, όσο και να τα στολίζεις, άλογα δεν γίνονται.

124,5 εκατομμύρια πεταμένα - Πληρώνουμε καθυστερήσεις, στερούμαστε έργα

Η είδηση ότι το Δημόσιο θα καταβάλει αποζημίωση ύψους 124,5 εκατομμυρίων ευρώ για καθυστερήσεις στο έργο του ΒΟΑΚ προκαλεί εύλογο προβληματισμό. Ερχεται μάλιστα μετά από άλλη απόφαση αποζημίωσης 21 εκατομμυρίων, προς τον ανάδοχο του έργου Νεάπολη - Άγιος Νικόλαος.

Το ποσό αυτό, που χάνεται εξαιτίας καθυστερήσεων και κακοσυντονισμού κρατικών υπηρεσιών, θα μπορούσε να είχε επενδυθεί στην προώθησε άλλων έργων υποδομής.

Οσο οι εργολάβοι αποζημιώνονται για καθυστερήσεις, το κομμάτι του ΒΟΑΚ προς τη Σητεία εξακολουθεί να είναι ένα από τα πιο επικίνδυνα και παραμελημένα τμήματα του ΒΟΑΚ. Ενας δρόμος στενός, γεμάτος στροφές, χωρίς ασφάλεια, που καθημερινά θέτει ανθρώπινες ζωές σε κίνδυνο και αποτελεί τροχοπέδη για την ανάπτυξη της Σητείας.

Τα 124,5 εκατομμύρια ευρώ θα μπορούσαν να χρηματοδοτήσουν την επιτάχυνση των μελετών και της κατασκευής του τμήματος Καλό Χωριό – Σητεία, την ολοκλήρωση των απαλλοτριώσεων και των αδειοδοτήσεων, τη βελτίωση του υπάρχοντος οδικού δικτύου μέχρι να προχωρήσουν τα μεγάλα έργα, καθώς και έργα υποδομών που το Λασίθι περιμένει εδώ και χρόνια. Από τη διαχείριση των υδάτων στο Μεραμπέλλο, την γέφυρα παράκαμψης του Καλού Χωριού ή τον φωτισμό και την κατασκευή πεζοδρομίων, την παράκαμψη της Παχειάς Αμμου, το Παχειά Αμμο - Ιεράπετρα, το Παχειά Αμμο - Σητεία, και πολλές άλλες ανάγκες

Αντί γι’ αυτό, τα χρήματα πηγαίνουν για να διορθώσουν λάθη του ίδιου του Δημοσίου. Για να καλύψουν καθυστερήσεις και αστοχίες.

Το πιο άδικο, όμως, είναι πως στο αίτημα για ΒΟΑΚ προς Σητεία η απάντηση είναι πως δεν υπάρχει πηγή χρηματοδότησης, την ίδια στιγμή που σχεδόν το μισό κόστος ενός τέτοιου έργου, θα μπορούσε να καλυφθεί από την αποφυγή λαθών και πεταμένων χρημάτων.
Πώς γίνεται να βρίσκονται εκατομμύρια για λάθη και καθυστερήσεις, αλλά όχι για έργα που σώζουν ζωές, δίνουν προοπτική και βγάζουν από την απομόνωση ένα μεγάλο τμήμα του Λασιθίου;
Δυστυχώς, σε αρκετά ζητήματα, το Λασίθι παραμένει στο περιθώριο, εγκλωβισμένο σε υποσχέσεις και εξαγγελίες χωρίς χρονοδιάγραμμα.