Το Λασίθι χωρίς φωνή. Η σιωπή έγινε πολιτική στάση.

Με πρωτοσέλιδο της η εφημερίδα ΑΝΑΤΟΛΗ, αναδεικνύει το θέμα που σχολιάσαμε χθες και αφορά την απαξίωση του Λασιθίου σε πανεπιστημιακές σχολές.

Η μια χαμένη ευκαιρία διαδέχεται την άλλη. Η μια απογοήτευση γίνεται προέκταση της προηγούμενης.
Κι ενώ οι άλλοι νομοί της Κρήτης προχωρούν, το Λασίθι μένει στάσιμο, βουλιαγμένο σε ένα τέλμα αδράνειας και πολιτικής αφωνίας.

Οι πανεπιστημιακές σχολές χάθηκαν, το ΤΕΦΑΑ ακυρώθηκε, η Τουριστική Σχολή αποκτά ανταγωνιστή.
Την ώρα που το Ρέθυμνο καταστρώνει σχέδια και πιέζει το Υπουργείο Παιδείας, εμείς μετράμε ακυρώσεις.

Αλλά το πρόβλημα είναι πολύ ευρύτερο.
Στην υγεία, τα νοσοκομεία του Λασιθίου καταρρέουν. Γιατροί φεύγουν, τμήματα λειτουργούν οριακά, ασθενείς μετακινούνται δεκάδες χιλιόμετρα για μια εξέταση. Ταλαιπωρούνται ακόμα και για μια σκωληκοειδίτιδα.
Στις υποδομές, ο ΒΟΑΚ σταματά στον Αγιο Νικόλαο σαν να είναι το άκρο της ανατολικής Κρήτης και η Σητεία μένει εκτός του βασικού οδικού άξονα του νησιού, λες και οι πολίτες της είναι δεύτερης κατηγορίας.
Στην αντιμετώπιση της ξηρασίας, το Μεραμπέλλο, είναι εντελώς εκτός σχεδιασμού. Ούτε νερό, ούτε έργα, ούτε σχέδιο.

Μέσα σ’ αυτή την εικόνα, ο βουλευτής φαίνεται σαν να ζει σε άλλο τόπο.
Καμία ουσιαστική πρωτοβουλία, καμία πίεση, καμία δημόσια θέση που να ταράξει τα νερά.
Σαν να έχει συμβιβαστεί με την ιδέα ότι έτσι είναι τα πράγματα και δεν αλλάζουν. Οτι αδυνατεί να συμβάλει στην ανάπτυξη του Λασιθίου και περιορίζεται στην πολιτική του επιβίωση.
Μόνο που οι κοινωνίες αλλάζουν όταν έχουν φωνή. Και το Λασίθι έχει χάσει τη δική του.

Η πολιτική δεν είναι διεκπεραίωση, ούτε μόνο επικοινωνία.
Είναι ευθύνη, σύγκρουση, όραμα, έργο. Και όταν αυτά απουσιάζουν, δεν υπάρχει εκπροσώπηση, υπάρχει απλώς παρουσία χωρίς ουσία.

Το Λασίθι δεν χρειάζεται “ευγενικές παρουσίες” και “χαμηλούς τόνους”. Χρειάζεται κάποιον που να συγκρουστεί, να απαιτήσει, να διεκδικήσει, να κερδίσει.
Χρειάζεται φωνή που να χτυπάει το χέρι στο τραπέζι, όχι αφωνία, όχι έναν βουλευτή που κοιτάζει πως να βολέψει τους αυλικούς του, την ώρα που ο τόπος του βουλιάζει.

Το Λασίθι δικαιούται σχολές, γιατρούς, δρόμους, νερό, ανάπτυξη, προοπτική.
Και κάθε μέρα που περνά χωρίς να ακούγεται δυνατά η φωνή του, είναι μια μέρα χαμένη.

Η ευθύνη έχει ονοματεπώνυμο. Ανήκει σε όσους εκλέγονται για να μιλούν και επιλέγουν να σωπαίνουν. Σε αυτούς που κτίζουν πελατειακές σχέσεις, αντί να διεκδικούν για όλους.

Το μήνυμα πρέπει να είναι καθαρό. Οποιος δεν μπορεί να διεκδικήσει για το Λασίθι, δεν μπορεί να το εκπροσωπεί. Αν κουράστηκε, να πάει σπίτι του και να αφήσει χώρο για κάτι νέο και δυναμικό. Δεν χρειαζόμαστε βαρίδια. Χρειαζόμαστε μαχητές.

Το Ρέθυμνο αποκτά το ΤΕΦΑΑ που ακυρώθηκε από τον Αγιο Νικόλαο!

Η είδηση, αν επιβεβαιωθεί, θα πρόκειται για πραγματική βόμβα.

Δημιουργείται ανοικτός ανταγωνισμός με την ΑΣΤΕΑΝ, ενώ ιδρύεται ΤΕΦΑΑ που είχε ακυρωθεί από τον Αγιο Νικόλαο. Δηλαδή, εκεί που δεν χρειαζόταν στην Κρήτη και αποφασίστηκε μπλοκάρισμα, στο Ρέθυμνο είναι εντάξει;
Η λογική αυτή είναι εξοργιστική και δείχνει ότι οι αποφάσεις δεν βασίζονται σε ανάγκες ή σχεδιασμό, αλλά σε πολιτικά παιχνίδια.

Ο νομός Λασιθίου παραμένει ο μοναδικός νομός της Κρήτης χωρίς πανεπιστημιακές σχολές. Μια ντροπιαστική πραγματικότητα που αποκαλύπτει την ανεπαρκή εκπροσώπηση και την αδυναμία των τοπικών πολιτικών παραγόντων να διεκδικήσουν ότι δικαιούται το Λασίθι.
Η προοπτική ίδρυσης ΤΕΦΑΑ και τμήματος Φυσικοθεραπείας σε περιοχή ήδη πλούσια σε πανεπιστημιακές υποδομές, ενώ το Λασίθι μένει πίσω, είναι όχι απλώς αδικία, αλλά ένδειξη πλήρους απαξίωσης του νομού μας.

Αν δεν υπάρξει άμεση, αποφασιστική και διαφανής παρέμβαση, θα είναι μια ακόμα χαμένη ευκαιρία. Δεν μπορεί η πολιτική σκοπιμότητα να υπερισχύει της λογικής, και η αδιαφορία για έναν ολόκληρο νομό να είναι ανεκτή.
Το Λασίθι δεν αξίζει αυτή την ταπεινωτική αδιαφορία. Οσοι έχουν την ευθύνη πρέπει επιτέλους να λογοδοτήσουν. Δεν γίνεται να παραμένουν εσαεί στο απυρόβλητο.