Μπορεί η πρόσφατη επικαιρότητα στον Αγιο Νικόλαο να μονοπωλείται από τη συζήτηση για τη μετατροπή του παραλιακού μετώπου σε δρόμο διπλής κατεύθυνσης, ωστόσο, πίσω από αυτό κρύβεται η πλήρης απαξίωση της βιώσιμης ανάπτυξης και το καθημερινό μαρτύριο της πεζής μετακίνησης.
Το οπτικό υλικό που καταγράφει τη διαδρομή σε δρόμους της πόλης δεν αφήνει περιθώριο για παρερμηνείες. Η προσβασιμότητα στον Αγιο Νικόλαο έχει μετατραπεί σε μια επικίνδυνη πίστα "survival", όπου ο πεζός, ο γονέας με το καρότσι, ο ηλικιωμένος και πρωτίστως τα ΑμεΑ καλούνται να υπερπηδήσουν ανυπέρβλητα εμπόδια.
Το πρόβλημα δεν εντοπίζεται μόνο σε απομονωμένα στενά, αλλά και σε κεντρικούς άξονες της πόλης. Ολόκληρες οδοί, όπως για παράδειγμα η Δημοκρατίας, η Πλαστήρα, η Παλαιολόγου, παρά το μεγάλο μήκος τους, στερούνται σχεδόν παντελώς διαβάσεων. Σε πολλές περιπτώσεις, οι διαβάσεις δεν διαθέτουν καν ράμπες ΑμεΑ. Ακόμα και έξω από σχολεία, η κατάσταση είναι προβληματική.
Η έλλειψη βασικών υποδομών καθιστά την πόλη μη φιλική, αναγκάζοντας όποιον δεν χρησιμοποιεί αυτοκίνητο να εκθέτει τον εαυτό του σε διαρκή κίνδυνο. Απέναντι σε αυτή τη ζοφερή πραγματικότητα, η στάση της δημοτικής αρχής προκαλεί αντιδράσεις. Το να προβάλει ο δήμαρχος ορισμένες παρεμβάσεις στη Νεάπολη, οι οποίες μάλιστα στερούνται βασικών προδιαγραφών και είναι επικίνδυνες, αποτελεί τουλάχιστον εμπαιγμό.
Η προσπάθεια να καλυφθεί η ανυπαρξία ουσιαστικών και ολοκληρωμένων έργων προσβασιμότητας με πυροτεχνήματα, δεν πείθει. Ακόμα όμως και εκεί όπου υπάρχουν διαβάσεις, η εικόνα είναι απογοητευτική. Κολώνες, πινακίδες, εμπόδια, βρίσκονται στη μέση πεζοδρομίων, ενίοτε στενών, που αναγκάζουν τα ΑμεΑ να κινούνται στο οδόστρωμα.
Είναι οξύμωρο να οραματιζόμαστε μια τουριστική πόλη-πρότυπο, όταν η καθημερινότητα υποβαθμίζεται συστηματικά για να εξυπηρετηθεί η κίνηση των αυτοκινήτων. Η βιώσιμη ανάπτυξη δεν είναι μια θεωρητική έννοια, αλλά το δικαίωμα στην ασφαλή μετακίνηση.
Αν ο Αγιος Νικόλαος θέλει πραγματικά να κοιτάξει το μέλλον, πρέπει να σταματήσει να αντιμετωπίζει την προσβασιμότητα ως δευτερεύον ζήτημα. Η πόλη ανήκει σε όλους και όσο ο δημόσιος χώρος καταπατάται, η έννοια της ποιότητας ζωής θα παραμένει ένα κενό περιεχομένου σύνθημα.
