Αγιος Νικόλαος: Η προσβασιμότητα σε δεύτερη μοίρα

 

Μπορεί η πρόσφατη επικαιρότητα στον Αγιο Νικόλαο να μονοπωλείται από τη συζήτηση για τη μετατροπή του παραλιακού μετώπου σε δρόμο διπλής κατεύθυνσης, ωστόσο, πίσω από αυτό κρύβεται η πλήρης απαξίωση της βιώσιμης ανάπτυξης και το καθημερινό μαρτύριο της πεζής μετακίνησης.

Το οπτικό υλικό που καταγράφει τη διαδρομή σε δρόμους της πόλης δεν αφήνει περιθώριο για παρερμηνείες. Η προσβασιμότητα στον Αγιο Νικόλαο έχει μετατραπεί σε μια επικίνδυνη πίστα "survival", όπου ο πεζός, ο γονέας με το καρότσι, ο ηλικιωμένος και πρωτίστως τα ΑμεΑ καλούνται να υπερπηδήσουν ανυπέρβλητα εμπόδια.

Το πρόβλημα δεν εντοπίζεται μόνο σε απομονωμένα στενά, αλλά και σε κεντρικούς άξονες της πόλης. Ολόκληρες οδοί, όπως για παράδειγμα η Δημοκρατίας, η Πλαστήρα, η Παλαιολόγου, παρά το μεγάλο μήκος τους, στερούνται σχεδόν παντελώς διαβάσεων. Σε πολλές περιπτώσεις, οι διαβάσεις δεν διαθέτουν καν ράμπες ΑμεΑ. Ακόμα και έξω από σχολεία, η κατάσταση είναι προβληματική.

Η έλλειψη βασικών υποδομών καθιστά την πόλη μη φιλική, αναγκάζοντας όποιον δεν χρησιμοποιεί αυτοκίνητο να εκθέτει τον εαυτό του σε διαρκή κίνδυνο. Απέναντι σε αυτή τη ζοφερή πραγματικότητα, η στάση της δημοτικής αρχής προκαλεί αντιδράσεις. Το να προβάλει ο δήμαρχος ορισμένες παρεμβάσεις στη Νεάπολη, οι οποίες μάλιστα στερούνται βασικών προδιαγραφών και είναι επικίνδυνες, αποτελεί τουλάχιστον εμπαιγμό.

Η προσπάθεια να καλυφθεί η ανυπαρξία ουσιαστικών και ολοκληρωμένων έργων προσβασιμότητας με πυροτεχνήματα, δεν πείθει. Ακόμα όμως και εκεί όπου υπάρχουν διαβάσεις, η εικόνα είναι απογοητευτική. Κολώνες, πινακίδες, εμπόδια, βρίσκονται στη μέση πεζοδρομίων, ενίοτε στενών, που αναγκάζουν τα ΑμεΑ να κινούνται στο οδόστρωμα.

Είναι οξύμωρο να οραματιζόμαστε μια τουριστική πόλη-πρότυπο, όταν η καθημερινότητα υποβαθμίζεται συστηματικά για να εξυπηρετηθεί η κίνηση των αυτοκινήτων. Η βιώσιμη ανάπτυξη δεν είναι μια θεωρητική έννοια, αλλά το δικαίωμα στην ασφαλή μετακίνηση.

Αν ο Αγιος Νικόλαος θέλει πραγματικά να κοιτάξει το μέλλον, πρέπει να σταματήσει να αντιμετωπίζει την προσβασιμότητα ως δευτερεύον ζήτημα. Η πόλη ανήκει σε όλους και όσο ο δημόσιος χώρος καταπατάται, η έννοια της ποιότητας ζωής θα παραμένει ένα κενό περιεχομένου σύνθημα.

Η επιλεκτική "ανθρωπιά" και η πολιτική της διαγραφής

Είναι τουλάχιστον οξύμωρο να διοργανώνεται μια εκδήλωση στο "Μετερίζι τ’ ανθρωπιάς" και οι οικοδεσπότες της να επιδεικνύουν τόσο έλλειμμα... ανθρωπιάς απέναντι στην ιστορική αλήθεια.

Η παρουσίαση της βιογραφίας του μεγάλου Βασίλη Σκουλά από τον Δήμο Αγίου Νικολάου θα έπρεπε να είναι μια γιορτή του πολιτισμού που ενώνει τον τόπο, όμως ο Δήμαρχος επέλεξε να τη μετατρέψει σε ένα μάθημα πολιτικής σκοπιμότητας, επιλεκτικής μνήμης και διχασμού.

Η απόπειρα διαγραφής της ιστορικής συνέχειας

Το να εξαφανίζεται από το υλικό της παρουσίασης η εμβληματική συναυλία στη Σπιναλόγκα, μια στιγμή που ταξίδεψε την εικόνα του Δήμου μας σε όλη την Ελλάδα μέσω της ΕΡΤ, δεν είναι ένα οργανωτικό λάθος. Είναι μια συνειδητή απόπειρα του Δημάρχου να "σβήσει" το έργο της προηγούμενης δημοτικής αρχής και του τότε αντιδημάρχου, λες και η ιστορία του τόπου ξεκίνησε την ημέρα που κάθισε ο ίδιος στην καρέκλα του.

Η ανασφάλεια της εξουσίας και το "κόσκινο" της διοίκησης

Φαίνεται πως η ανασφάλεια της εξουσίας είναι τόσο μεγάλη, που ακόμα και το βιογραφικό ενός καλλιτέχνη παγκόσμιας εμβέλειας, γίνεται εργαλείο που πρέπει να περάσει από το "κόσκινο" της τρέχουσας δημοτικής διοίκησης.
Αν ο Δήμαρχος θεωρεί ότι κρύβοντας μια τόσο σημαντική εκδήλωση μειώνει τους πολιτικούς του αντιπάλους, κάνει λάθος. Το μόνο που καταφέρνει είναι να υποτιμά τον ίδιο τον τιμώμενο καλλιτέχνη, παρουσιάζοντας το έργο του ακρωτηριασμένο για χάρη των μικροπολιτικών ισορροπιών.

Ο πολιτισμός πάνω από παρατάξεις και θητείες

Το "Μετερίζι τ’ ανθρωπιάς" απαιτεί γενναιότητα και σεβασμό στη συνέχεια του πολιτισμού. Η "πολιτική της γόμας" και η προσπάθεια υποτίμησης της μνήμης των δημοτών είναι απρέπεια που δεν ταιριάζει ούτε στον χώρο, ούτε στην ιστορία που οφείλει να υπηρετεί ένας θεσμικός άρχοντας.
Ο πολιτισμός δεν είναι ιδιοκτησία καμίας παράταξης, κύριε Δήμαρχε, και η Σπιναλόγκα του Σκουλά είναι πολύ μεγαλύτερη από τις μικροπρέπειες μιας θητείας.

Το «κατόπιν ενεργειών μου» πάνω στα ερείπια της υγείας

 

 

Μετά από χρόνια, ο κ. Πλακιωτάκης πέρασε την πόρτα Νοσοκομείου, επιλέγοντας την πεπατημένη οδό του "κατόπιν ενεργειών μου". Ομως το μόνο του "επίτευγμα" είναι η διάλυση της υγείας στο Λασίθι.
Είναι τουλάχιστον οξύμωρο να παρουσιάζονται ως επιτυχίες κινήσεις της τελευταίας στιγμής σε δομές που καταρρέουν υπό τη δική του πολιτική ευθύνη.

Την ώρα που ο Πρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου Λασιθίου εκφράζει την απόγνωσή του, ο κ. Πλακιωτάκης επιχειρεί να καρπωθεί την προσωρινή διάσωση της ΜΕΘ, που έφτασε στο χείλος της κατάρρευσης εξαιτίας των δικών του διοικητικών επιλογών.
Ομως, η ΜΕΘ Λασιθίου δεν σώθηκε από δικές του ενέργειες, αλλά από την αντίδραση και τις ενέργειες κάποιων λίγων, που αθόρυβα, χωρίς να προσδοκούν εύσημα, παρενέβησαν.

Η παλαιοκομματική λογική που οικειοποιείται το θετικό και αποποιείται το καταστροφικό, δεν αποτελεί πλέον λύση, αλλά μέρος του προβλήματος.
Τον πολιτικό που δηλώνει ως δικό του επίτευγμα τη βροχή, δεν πρέπει να τον εκπλήσσει όταν τον κατηγορούν για την ανομβρία.
Το πόσο υποτιμά τη νοημοσύνη των πολιτών αποδεικνύεται από τα πασιφανή ψέματα και την επικοινωνιακή διαχείριση σοβαρών προβλημάτων, που καταρρέουν με την ίδια ευκολία που καταρρέει επί ημερών του και η υγεία στο Λασίθι.Πίσω από τη "βιτρίνα" υπάρχουν άνθρωποι που αγωνίζονται για τη ζωή τους, σε αντιδιαστολή με την πολιτική επιβίωση του "φαίνεσθαι", που θυσιάζει την υγεία στον βωμό της εξουσίας.

 

Το video, παρότι σύντομο, είναι χαρακτηριστικό της ευκολίας με την οποία αποδομούνται οι "επιτυχίες" του βουλευτή...

ΓΝΑΝ: Τα χειρουργεία σταματούν, η στοχοποίηση συνεχίζεται. Η εκκωφαντική ανοχή της 7ης ΥΠΕ.

 

Η επανάληψη της ίδιας είδησης δεν την κάνει λιγότερο τραγική. Για άλλη μια μέρα, τα χειρουργεία στο ΓΝΑΝ δεν πραγματοποιήθηκαν, οι λίστες αναμονής μεγαλώνουν και οι ασθενείς παραμένουν σε έναν ιδιότυπη ομηρία.

Στην ιατρική πραγματικότητα, δύο άτομα για να καλύψουν τακτικά, επείγοντα, εφημερίες και άδειες δεν είναι στελέχωση, είναι συνταγή εξουθένωσης. Υπάρχουν ευθύνες για την φυγή αναισθησιολόγων, που έχουν την ρίζα τους σε μαγαζάκια, όμως οι ασθενείς τι φταίνε;
Οταν σε αυτό προστίθεται η έλλειψη ακτινολόγων, τότε η κατάσταση είναι απαράδεκτη για το κεντρικό νοσοκομείο ενός νομού.

Ενα νοσοκομείο δεν λειτουργεί με γιατρούς που ξεπερνούν τα όρια της βιολογικής τους αντοχής, αλλά με οργάνωση και στελέχωση.
Η συνεχιζόμενη διάλυση του κεντρικού νοσοκομείου του Λασιθίου δεν είναι ατύχημα, είναι αποτέλεσμα επιλογών.

Η λύση δεν θα έρθει με ευχολόγια, την ίδια στιγμή που διοίκηση και πρόεδρος εργαζόμενων, σε αγαστή συνεργασία, έχουν στοχοποιήσει τον διευθυντή της Ιατρικής Υπηρεσίας.

Με όπλο την ανοχή, στήνοντας παγίδες και επιστρατεύοντας πειθαρχικούς ελέγχους και προσωπικές δημόσιες επιθέσεις, επιδιώκουν μεθοδικά την αποχώρησή του.
Είναι εξοργιστικό την ίδια στιγμή που ο άνθρωπος αυτός δίνει τιτάνιο αγώνα για να κρατήσει το νοσοκομείο όρθιο και λειτουργικό, να δέχεται έναν πόλεμο φθοράς από εκείνους που θα έπρεπε να τον στηρίζουν.

Αυτή η κατάσταση, όμως, δεν εξελίσσεται ερήμην των προϊσταμένων αρχών. Είναι απαράδεκτο η διοίκηση να λειτουργεί υπό την πλήρη ανοχή της ΥΠΕ και του Υπουργείου, χωρίς κανείς να παρεμβαίνει για να βάλει ένα τέλος σε αυτόν τον κατήφορο.
Η κ. Σπινθούρη, ως υποδιοικήτρια της 7ης ΥΠΕ, αρμόδια για τα νοσοκομεία, δεν μπορεί πλέον να κάνει ότι δεν βλέπει. Δεν μπορεί να αρνείται να λάβει μέτρα και να παρακολουθεί αμέτοχη τη διοικητική αυθαιρεσία, σε αρκετά ζητήματα, να μετατρέπεται σε εργαλείο εξόντωσης στελεχών.

Οταν το κεντρικό νοσοκομείο του νομού καταρρέει, η επιλογή να στηρίζονται πρόσωπα αντί για το δημόσιο συμφέρον, τότε δικαιώνουν όσους επιμένουν ότι υπάρχει σχέδιο για την διάλυση του νοσοκομείου.

Πλέον, ο κόμπος έφτασε στο χτένι. Οταν το σύστημα αντί να παράγει υγεία, αναλώνεται σε επιθέσεις εναντίον έντιμων και ευσυνείδητων γιατρών, τότε η ευθύνη δεν περιορίζεται πια μόνο σε εκείνους που ασκούν τη διοίκηση, αλλά διαχέεται σε όσους την επιτρέπουν, την καλύπτουν και την συντηρούν.

Η σιωπή της ΥΠΕ μπροστά σε αυτή την κατάσταση είναι πλέον εκκωφαντική και τους καθιστά υπόλογους απέναντι σε κάθε πολίτη του Λασιθίου.
Αν η πολιτική εκπροσώπηση επιλέγει να παραμένει θεατής στην εξόντωση των λειτουργών της υγείας και στη διάλυση του ΓΝΑΝ, τότε η ευθύνη της κατάρρευσης δεν θα αφήσει κανέναν αλώβητο. Η υπομονή τελείωσε.

Μετακινήσεις, Υποστελέχωση, Πόλεμος: Πως έφτασε η Χειρουργική Κλινική στο ναδίρ

Για πολλούς μήνες ο Διευθυντής της Χειρουργικής Κλινικής δίνει αγώνα για να κρατήσει όρθιο τον τομέα του, αλλά και το νοσοκομείο. Κι όμως, αντί για στήριξη επικρατεί σιωπή, ενώ εμφανίζονται και καταγγελίες εναντίον του. Παράλληλα, ασκούνται και διώξεις.
Η κλινική του έχει ουσιαστικά διαλυθεί με τις μετακινήσεις προσωπικού, αλλά και την υποστελέχωση. Δέχεται συστηματικό πόλεμο, είναι ανεπιθύμητος στη διοίκηση, παρακάμπτεται συχνά και φτάσαμε στο σημείο να διαταχθεί ΕΔΕ εναντίον του για επέμβαση στην οποία δεν συμμετείχε, αλλά του ζητήθηκε να αποκαταστήσει επιπλοκές.

Είναι πραγματικά τραγικό ένας γιατρός για τον οποίο δεν έχει ακουστεί ποτέ το παραμικρό αντιδεοντολογικό, να έχει πολεμηθεί όσο κανείς άλλος, αντί να στηριχθεί. Αυτή είναι η αντιμετώπιση που έχει από τη διοίκηση και από τον πρόεδρο του συλλόγου εργαζομένων.

Και το χειρότερο είναι το κλίμα που έχει δημιουργηθεί. Κανείς δεν τολμά να τον στηρίξει δημόσια. Ολοι ξέρουν, όλοι αντιλαμβάνονται τι ακριβώς συμβαίνει, αλλά κανείς δεν τολμά να μπει μπροστά και να φωνάξει ΑΡΚΕΤΑ!

Στο μεταξύ, ορντινάντσες της διοίκησης στέλνουν επιστολή στον υπουργό για επικουρικό γιατρό, αντί η ίδια η διοίκηση να πράξει τα δέοντα ώστε να προχωρήσει η διαδικασία. Αυτό αποκαλύπτει καθημερινά την ταύτιση τους.
Κάθε φορά που υπήρχε ανάλογο ζήτημα, αρκούσαν μερικά τηλεφωνήματα στο υπουργείο και επέσπευδε την διαδικασία.
Να σημειωθεί ότι το ζήτημα έχει αναδειχθεί εδώ και ένα μήνα, χωρίς να ασχοληθεί κανείς.
Είχαμε, φαίνεται, άλλο ζόρι. Να τα βάζουμε με όσους ασκούν κριτική, να στέλνουμε εξώδικα, να καταγγέλλουμε όσους ενημερώνουν, να προσθέτουμε χαρακτηρισμούς για να απαξιώσουμε τον λόγο τους. Να κάνουμε ΕΔΕ σε άσχετα άτομα.

Αυτό δεν είναι απλώς προβληματικό, είναι υποκρισία.
Το νοσοκομείο βρίσκεται στη χειρότερη κρίση από την ίδρυση του, και ο πρόεδρος δεν βρίσκει ούτε μία λέξη για τη διοικήτρια και τον βουλευτή, όταν στο παρελθόν οι επιθέσεις εναντίον τους ήταν στην ημερήσια διάταξη. Τι άλλαξε; Πολλοί γνωρίζουν. Λίγοι τολμούν να το πουν δημόσια.
Και δεν φτάνει αυτό. Ο πρόεδρος τους βάζει πλάτη, μέσω επιθέσεων σε σε τρίτους που αποκαλύπτουν στοιχεία και ασκούν κριτική. Εχει φορτωθεί την "βρώμικη" δουλειά.
Κάποια στιγμή, όμως, τα πράγματα πρέπει να ειπωθούν όπως είναι.
Δεν γίνεται να καταρρέει ένα ολόκληρο νοσοκομείο, να διασύρεται ένας γιατρός που το κράτησε όρθιο με προσωπικό κόστος, και όλοι γύρω να κάνουν πως δεν βλέπουν. Δεν γίνεται να γλιστράμε στην απόλυτη σιωπή και στην αποδοχή της αδικίας, μόνο και μόνο επειδή το κλίμα είναι τοξικό και το τίμημα μεγάλο.

Αν η διοίκηση και όσοι τη στηρίζουν συνεχίσουν έτσι, το νοσοκομείο δεν θα χάσει απλώς έναν άνθρωπο που σήκωσε βάρος που δεν του αναλογούσε, αλλά και ότι έχει απομείνει όρθιο.
Στόχος ήταν και παραμένει να τον εξαναγκάσουν σε παραίτηση, όχι λόγω ανεπάρκειας, αλλά λόγω της ακεραιότητας του. Δεν κάμφθηκε σε πιέσεις και δεν δέχθηκε να γίνει διακοσμητικός, όπως κάποιοι ήθελαν. Παρέμεινε αφοσιωμένος στον ασθενή.

Τι πρέπει να γίνει για να ειπωθούν κάποια πράγματα με το όνομα τους; Κάθε φορά που η σιωπή κερδίζει, είναι εις βάρος της δημόσιας υγείας.
Κάποιοι πρέπει, να σταματήσουν να φοβούνται και να μιλήσουν ανοιχτά. Ο χρόνος τελειώνει.

ΓΝΑΝ: Η συνδιοίκηση που οδηγεί στην κατάρρευση και τα άλλοθι που στέρεψαν

 Διάβασα στην Εφημερίδα ΑΝΑΤΟΛΗ, την προσπάθεια της Διοικήτριας να αποδώσει σε φαντάσματα του παρελθόντος και σε προηγούμενες διοικήσεις, την απροθυμία αναισθησιολόγων να έρθουν στο νοσοκομείο. Eίναι τουλάχιστον ατυχής. Παρά τις κατά καιρούς διαφωνίες μου με τον τέως Διοικητή, είναι ανέντιμο να του φορτώνονται ευθύνες αόριστα, ειδικά όταν δεν είναι σε θέση να απαντήσει.

Η πραγματικότητα, ωστόσο, είναι πολύ πιο συγκεκριμένη και επώδυνη:

Το τοξικό κλίμα είναι εσωτερικό: Οι ευθύνες για τη φυγή των ιατρών δεν βαραίνουν μόνο τη διοίκηση, αλλά κυρίως απαράδεκτες συμπεριφορές μεταξύ συναδέλφων. Οταν μέσα στο χειρουργείο ακούγονται φράσεις όπως “στ’ αρ@@@@ μου αν κάτσει ή φύγει...”, ”δεν κρατάμε κανέναν με το ζόρι”, το αποτέλεσμα είναι νομοτελειακό. Ας το αναζητήσει ανάμεσα σε αυτούς που πρόσφατα της ζήτησαν εντέλλεσθε για να μετακινήσει αναισθησιολόγο από τη Σητεία.
Θεσμική προειδοποίηση: Προσωπικά, επιχείρησα να προλάβω αυτές τις καταστάσεις καταγγέλλοντας στο ΔΣ συγκεκριμένες συμπεριφορές και τη λογική των “μαγαζιών”, ζητώντας μάλιστα την αυτολεξεί καταγραφή κάποιων αναφορών στα πρακτικά.
Η σημερινή κατάρρευση: Είναι αντιφατικό η Διοικήτρια να αναζητά αίτια στο παρελθόν, όταν ο Πρόεδρος των Εργαζομένων δηλώνει ότι “το κεντρικό νοσοκομείο βρίσκεται στη χειρότερη κατάσταση των τελευταίων πέντε ετών”, και το ίδρυμα “έχει φτάσει στον πάτο”. 
Είναι δε τουλάχιστον ειρωνικό να αναζητά αίτια σε σκιές, την ώρα που ο ίδιος ο Πρόεδρος, με τον οποίο ουσιαστικά συνδιοικεί, ομολογεί την κατάρρευση στον παρόντα χρόνο. Παράλληλα, το Επιστημονικό Συμβούλιο προειδοποιεί ήδη για επισφαλή λειτουργία και οι ελλείψεις προσωπικού βρίσκονται στο ζενίθ.
Αποποίηση ευθυνών ή μανία καταδίωξης; Το να φταίνε πάντα οι προηγούμενοι, ο Διευθυντής Ιατρικής Υπηρεσίας ή κάποιοι που δήθεν την “πολεμούν” ή της “σκάβουν τον λάκκο”, δεν αποτελεί διοικητική στρατηγική αλλά άμυνα μέσω της θυματοποίησης. Είναι στο μόνο που διαπρέπει.

Ερωτάται, λοιπόν, η κα. Διοικήτρια: Ποια είναι τα συγκεκριμένα άτομα που αποθάρρυναν τους υποψήφιους; Ποια επιρροή μπορούν να έχουν αυτοί οι “ψίθυροι” μπροστά στην αγωνιώδη προσπάθεια των χειρουργικών ειδικοτήτων να βρουν αναισθησιολόγους για να κάνουν τη δουλειά τους;

Είναι εύκολο να κατηγορείς τους απόντες. Το δύσκολο είναι να αντιμετωπίσεις τα "μαγαζάκια" που ζουν και βασιλεύουν κάτω από τη μύτη σου.
Οταν τα χειρουργεία ερημώνουν και οι επιστήμονες απαξιώνονται με πεζοδρομιακές εκφράσεις, η επίκληση στο παρελθόν δεν είναι πολιτική, είναι άλλοθι. Και το ΓΝΑΝ έχει πλέον ξεμείνει και από γιατρούς, και από άλλοθι.
Αν η Διοικήτρια αδυνατεί να εμπνεύσει εμπιστοσύνη σε νέους γιατρούς, τότε η αναζήτηση αποδιοπομπαίων τράγων είναι απλώς ομολογία αποτυχίας.
Αντί, λοιπόν, η κ. Διοικήτρια να αναζητά φαντάσματα στο παρελθόν και να προσπαθεί να φιμώσει τα ΜΜΕ με εξώδικα και απειλές, ας κοιτάξει την πραγματικότητα κατάματα. Δεν έχει συμβεί ξανά στην ιστορία του νοσοκομείου τέτοια εχθρική και πρωτοφανής επίθεση κατά ΜΜΕ και της κριτικής, σε μια απέλπιδα προσπάθεια να επιβληθεί η σιωπή. Η ΥΠΕ, πως το επιτρέπει;
Τα νοσοκομεία χτίζονται με γιατρούς και κλίμα συνεργασίας, δεν θωρακίζονται με δικαστικές διώξεις.

Η ηγεσία κρίνεται από το αποτέλεσμα, και το αποτέλεσμα σήμερα είναι ένα νοσοκομείο στον "πάτο", που διώχνει επιστήμονες λόγω της τοξικότητας και του αυταρχισμού του σήμερα. Η σιωπή που επιδιώκετε μέσω των απειλών δεν θα θεραπεύσει κανέναν ασθενή.

 

 

Μιχάλης Βασιλάκη 

Ανασχηματισμός στον Αγιο Νικόλαο: Ηχηρή η καρατόμηση Καμινογιαννάκη

Στην πολιτική λένε πως αν θέλεις να μη σε επισκιάζει κανείς, πρέπει να κόβεις τα κεφάλια που ψηλώνουν περισσότερο από το δικό σου. Ο Μανώλης Μενεγάκης, με το νέο σχήμα του 2026, φαίνεται πως εφάρμοσε το δόγμα αυτό κατά γράμμα. Η έξωση του Νίκου Καμινογιαννάκη είναι ξεκάθαρα καρατόμηση.

 

Οταν η δημοτικότητα γίνεται "ποινικό αδίκημα"

Ας μην κοροϊδευόμαστε. Ο Καμινογιαννάκης δεν έφυγε επειδή απέτυχε. Εφυγε μάλλον επειδή επισκίαζε τον Δήμαρχο στην καθημερινή επαφή με τον πολίτη. Στο δημαρχιακό μέγαρο, η δημοτικότητα ενός Αντιδημάρχου που λύνει και δένει, δεν αντιμετωπίζεται με χειροκροτήματα, αλλά με καχυποψία. Ο Δήμαρχος ίσως είδε έναν εν δυνάμει μελλοντικό διεκδικητή του δημαρχιακού θώκου, και αποφάσισε να του τραβήξει την πρίζα πριν το πολιτικό ρεύμα γίνει ανεξέλεγκτο.

 

Ο Δήμαρχος που έγινε... "Πολυεργαλείο"

Το πιο ειρωνικό; Ο κ. Μενεγάκης δεν εμπιστεύτηκε τις αρμοδιότητες της καθημερινότητας σε κανέναν άλλον. Τις πήρε πάνω του. Το έχει κάνει και με άλλες αρμοδιότητες, όπως των Τεχνικών Υπηρεσιών, εξόδων, κλπ.
Αραγε, τόσο ανίκανους θεωρεί τους δημοτικούς του συμβούλους, που δεν τολμά να τους αναθέσει τις αρμοδιότητες που κράτησε για τον εαυτό του;

 

Τι κρύβεται πίσω από την καρατόμηση

Οι κόντρες πίσω από τις κλειστές πόρτες προφανώς δεν αφορούσαν το αν δουλεύει ο Δήμος, αλλά το ποιος φαίνεται ότι δουλεύει. Ο Δήμαρχος πιθανότατα επέλεξε να καθαρίσει το τοπίο, ρισκάροντας όμως να φανεί ανασφαλής απέναντι σε έναν συνεργάτη.

 

Το Ρίσκο του "ΕΝΟΣ ΑΝΔΡΟΣ ΑΡΧΗ"

Η πολιτική ιστορία έχει αποδείξει πως οι πιο επικίνδυνες ρήξεις δεν γίνονται με τους αποτυχημένους, αλλά με εκείνους που η δημοτικότητά τους αρχίζει να "λάμπει" περισσότερο από όσο αντέχουν οι ισορροπίες του δημαρχείου.
Ο Μανώλης Μενεγάκης, επιλέγοντας να συγκεντρώσει κρίσιμες σφραγίδες στο δικό του γραφείο, αναλαμβάνει ένα πολύ σοβαρό ρίσκο, ενώ παράλληλα στέλνει μήνυμα ότι δεν υπάρχει χώρος για δεύτερο πόλο. Ομως, αυτή η κίνηση είναι δίκοπο μαχαίρι. Καρατομώντας τον πρώτο σε σταυρούς και αναλαμβάνοντας ο ίδιος το "τιμόνι" της καθημερινότητας, ο Δήμαρχος ουσιαστικά καταργεί κάθε πολιτικό αλεξικέραυνο. Από σήμερα, κάθε δυσαρέσκεια, κάθε παράπονο και κάθε αστοχία θα χτυπά απευθείας τη δική του πόρτα.

Φιλαρμονική Νεαπόλεως: 125 Χρόνια ιστορίας και μερικοί ακόμα δεν καταλαβαίνουν…

Η Φιλαρμονική Νεαπόλεως γιορτάζει 125 χρόνια ζωής. Ενας αιώνας και ένα τέταρτο προσφοράς στον πολιτισμό, στις γιορτές, στις παρελάσεις, στις χαρές και στις λύπες του τόπου. Και όμως, αντί για χειροκρότημα, κάποιοι επιλέγουν την ειρωνεία.

Ο Περιφερειάρχης Κρήτης, αναγνωρίζοντας την αξία της, δεσμεύτηκε να καλύψει τα έξοδα για νέες στολές, γιατί οι παλιές είναι σε κατάσταση που ντροπιάζει την ιστορία της.
Στο χθεσινό Δημοτικό Συμβούλιο Αγίου Νικολάου, αντί να ακουστεί από τον Δήμαρχο ένα "ευχαριστούμε", ακούστηκε ένα άκομψο σχόλιο, σε εμφανώς εκνευρισμένο ύφος.. Μήπως η ευγένεια είναι πιο ακριβή από τις στολές;

Και να θυμηθούμε. Πριν λίγους μήνες, κάποιοι Αντιδήμαρχοι, και όχι μόνο, χαρακτήρισαν τη Φιλαρμονική "μια μπάντα με νεαρά παιδιά που παίζουν δύο-τρία χρόνια και μετά φεύγουν". Αν αυτή είναι η αντίληψη για έναν θεσμό 125 ετών, τότε το πρόβλημα δεν είναι οι στολές. Είναι η νοοτροπία.

Η Φιλαρμονική Νεάπολης είναι κομμάτι της ιστορίας μας. Και η ιστορία δεν μετριέται σε χρόνια θητείας, αλλά σε χρόνια προσφοράς.

Η Φιλαρμονική δεν ζητά ελεημοσύνη. Ζητά να συνεχίσει να προσφέρει πολιτισμό και να εμπνέει τις επόμενες γενιές. Η βοήθεια δεν πρέπει να έρχεται με το στανιό, αλλά ως αυτονόητη ευθύνη του Δήμου απέναντι σε έναν θεσμό που τιμά τον τόπο εδώ και 125 χρόνια. Ο πολιτισμός χτίζεται με συνεργασία και σεβασμό, όχι με υποτιμητικά σχόλια. Ο εμπαιγμός δεν έχει θέση σε αυτή τη συζήτηση.

Οταν η λογοτεχνία συναντά το Πανεπιστήμιο. Τι μπορούσε να γίνει στον 32ο διαγωνισμό.

Ο 32ος Πανελλήνιος Λογοτεχνικός Διαγωνισμός του Δήμου Αγίου Νικολάου ολοκληρώθηκε, αφήνοντας όμως ανοικτά ερωτήματα σχετικά με τον σχεδιασμό και τις δυνατότητες ανάπτυξης του θεσμού. Ο διαγωνισμός, με συμμετοχές από όλη την Ελλάδα και το εξωτερικό, προσφέρει ένα βήμα για έκφραση σε ιστορικά, κοινωνικά και πολιτιστικά θέματα, αλλά δεν αξιοποιήθηκε η ευκαιρία σύνδεσης με ακαδημαϊκούς φορείς.

Χαμένη ευκαιρία συνεργασίας

Η φετινή διοργάνωση συνέπεσε με τη συζήτηση για το Κέντρο Μεσογειακής Ιστορίας, μια πρωτοβουλία που θα μπορούσε να λειτουργήσει ως γέφυρα μεταξύ Δήμου και Πανεπιστημίου Κρήτης. Η ενεργός συνεργασία θα έδινε μεγαλύτερο βάθος και κύρος στον διαγωνισμό, και θα δημιουργούσε προοπτικές για μελλοντικές πρωτοβουλίες που θα ενίσχυαν ακόμα περισσότερο τον ρόλο του ως θεσμό πολιτισμού.

Ακαδημαϊκή συμμετοχή

Η κ. Μελίνα Ταμιωλάκη, Αντιπρύτανης του Πανεπιστημίου Κρήτης, με πλούσιο βιογραφικό και εμπειρία, θα ήταν φυσική επιλογή για συμμετοχή και μια πρώτη ευκαιρία για συνεργασία. Η παρουσία της θα αναδείκνυε τη συνεργασία Δήμου - Πανεπιστημίου, προσφέροντας ουσιαστικό επιστημονικό υπόβαθρο. Εναλλακτικά, κάποιο άλλο πρόσωπο του Πανεπιστημίου.
Αντί αυτού, ο κ. Νίκος Ξυδάκης παρότι ορίστηκε και προβλήθηκε ως κεντρικός ομιλητής, παρέδωσε μόνο την ομιλία του χωρίς να παραστεί, κάτι που αναδεικνύει τα κενά στην οργάνωση και στην αξιοποίηση των δυνατοτήτων προβολής του θεσμού.

Ερωτήματα και σχολιασμός

Η φετινή διοργάνωση αφήνει ερωτήματα που αξίζει να εξεταστούν για το μέλλον:

Γιατί δεν υπήρξε προσπάθεια να εμπλακεί ενεργά το Πανεπιστήμιο Κρήτης, ειδικά γύρω από το Κέντρο Μεσογειακής Ιστορίας;
Υπήρξε επικοινωνία με την κ. Ταμιωλάκη ή άλλους πανεπιστημιακούς και γιατί δεν προχώρησε;
Πώς θα μπορούσε ο Δήμος να διασφαλίσει την παρουσία και ενεργή συμμετοχή των προσκεκλημένων ομιλητών;
Πώς θα διασφαλιστεί η συνέπεια και η συνέχεια του διαγωνισμού, ώστε να μην παραμένει απλώς μια ετήσια εκδήλωση χωρίς βάθος;

Η απουσία ακαδημαϊκών φορέων και η προβολή ομιλητών που τελικά δεν παρέστησαν, αποτελούν λάθη που μπορούν να αποφευχθούν στο μέλλον μέσω καλύτερης συνεννόησης και στρατηγικού σχεδιασμού.

Ο διαγωνισμός δεν πρέπει να είναι απλώς μια εκδήλωση.
Η ενεργότερη εμπλοκή του Πανεπιστημίου Κρήτης, ειδικά σε σχέση με το Κέντρο Μεσογειακής Ιστορίας, θα μπορούσε να αναβαθμίσει τον διαγωνισμό, να δημιουργήσει γέφυρες γνώσης και πολιτισμού και να θέσει τα θεμέλια για μια σταθερή και βιώσιμη πολιτιστική πρωτοβουλία στην περιοχή.
Η φετινή εμπειρία λειτουργεί ως πολύτιμο μάθημα για λάθη που πρέπει να αποφευχθούν, ώστε οι επόμενες διοργανώσεις να αξιοποιήσουν πλήρως τις δυνατότητές τους, και το αποτέλεσμα να είναι ακόμα καλύτερο.

Αθλια εικόνα στο ΤΕΠ του νοσοκομείου Αγίου Νικολάου

Η μεταφορά λόγω της ανάγκης ανακαίνισης, δεν σημαίνει συνθήκες χάους.
Η διοίκηση έπρεπε να εξασφαλίσει ένα ελάχιστο επίπεδο αξιοπρέπειας και ασφάλειας για τους ασθενείς και το προσωπικό.
Είναι δυνατόν να βρίσκονται ασθενείς με ορό ξαπλωμένοι σε μεταλλικές καρέκλες;
Οι συνθήκες δεν ανταποκρίνονται ούτε στα βασικά πρότυπα υγειονομικής περίθαλψης ούτε στην υποχρέωση φροντίδας ενός δημόσιου νοσοκομείου.
Είναι απαραίτητο η διοίκηση να παρέμβει άμεσα, να αξιολογήσει την κατάσταση και να λάβει μέτρα για τη βελτίωση των χώρων, ώστε να εξασφαλιστεί η υγιεινή, η ασφάλεια και η αξιοπρέπεια όσων προσέρχονται για ιατρική περίθαλψη.
Επρεπε ίσως να είχε επιλεγεί ο χώρος δεξιά της κεντρικής εισόδου, με αντίστοιχη προσωρινή μεταφορά των ιατρείων. Αυτή, πάντως, δεν είναι εικόνα νοσοκομείου. Παράλληλα, πρέπει να προχωρήσουν με γοργούς ρυθμούς τα έργα ανακαίνισης, ώστε να επιστρέψει το συντομότερο δυνατό στον χώρο του το ΤΕΠ και να σταματήσει η ταλαιπωρία ασθενών και εργαζόμενων.
Ειδικά σε λίγο καιρό που θα υπάρχει έξαρση των ιώσεων, αν δεν ληφθούν μέτρα, η κατάσταση θα είναι τραγική.