Μετακινήσεις, Υποστελέχωση, Πόλεμος: Πως έφτασε η Χειρουργική Κλινική στο ναδίρ

Για πολλούς μήνες ο Διευθυντής της Χειρουργικής Κλινικής δίνει αγώνα για να κρατήσει όρθιο τον τομέα του, αλλά και το νοσοκομείο. Κι όμως, αντί για στήριξη επικρατεί σιωπή, ενώ εμφανίζονται και καταγγελίες εναντίον του. Παράλληλα, ασκούνται και διώξεις.
Η κλινική του έχει ουσιαστικά διαλυθεί με τις μετακινήσεις προσωπικού, αλλά και την υποστελέχωση. Δέχεται συστηματικό πόλεμο, είναι ανεπιθύμητος στη διοίκηση, παρακάμπτεται συχνά και φτάσαμε στο σημείο να διαταχθεί ΕΔΕ εναντίον του για επέμβαση στην οποία δεν συμμετείχε, αλλά του ζητήθηκε να αποκαταστήσει επιπλοκές.

Είναι πραγματικά τραγικό ένας γιατρός για τον οποίο δεν έχει ακουστεί ποτέ το παραμικρό αντιδεοντολογικό, να έχει πολεμηθεί όσο κανείς άλλος, αντί να στηριχθεί. Αυτή είναι η αντιμετώπιση που έχει από τη διοίκηση και από τον πρόεδρο του συλλόγου εργαζομένων.

Και το χειρότερο είναι το κλίμα που έχει δημιουργηθεί. Κανείς δεν τολμά να τον στηρίξει δημόσια. Ολοι ξέρουν, όλοι αντιλαμβάνονται τι ακριβώς συμβαίνει, αλλά κανείς δεν τολμά να μπει μπροστά και να φωνάξει ΑΡΚΕΤΑ!

Στο μεταξύ, ορντινάντσες της διοίκησης στέλνουν επιστολή στον υπουργό για επικουρικό γιατρό, αντί η ίδια η διοίκηση να πράξει τα δέοντα ώστε να προχωρήσει η διαδικασία. Αυτό αποκαλύπτει καθημερινά την ταύτιση τους.
Κάθε φορά που υπήρχε ανάλογο ζήτημα, αρκούσαν μερικά τηλεφωνήματα στο υπουργείο και επέσπευδε την διαδικασία.
Να σημειωθεί ότι το ζήτημα έχει αναδειχθεί εδώ και ένα μήνα, χωρίς να ασχοληθεί κανείς.
Είχαμε, φαίνεται, άλλο ζόρι. Να τα βάζουμε με όσους ασκούν κριτική, να στέλνουμε εξώδικα, να καταγγέλλουμε όσους ενημερώνουν, να προσθέτουμε χαρακτηρισμούς για να απαξιώσουμε τον λόγο τους. Να κάνουμε ΕΔΕ σε άσχετα άτομα.

Αυτό δεν είναι απλώς προβληματικό, είναι υποκρισία.
Το νοσοκομείο βρίσκεται στη χειρότερη κρίση από την ίδρυση του, και ο πρόεδρος δεν βρίσκει ούτε μία λέξη για τη διοικήτρια και τον βουλευτή, όταν στο παρελθόν οι επιθέσεις εναντίον τους ήταν στην ημερήσια διάταξη. Τι άλλαξε; Πολλοί γνωρίζουν. Λίγοι τολμούν να το πουν δημόσια.
Και δεν φτάνει αυτό. Ο πρόεδρος τους βάζει πλάτη, μέσω επιθέσεων σε σε τρίτους που αποκαλύπτουν στοιχεία και ασκούν κριτική. Εχει φορτωθεί την "βρώμικη" δουλειά.
Κάποια στιγμή, όμως, τα πράγματα πρέπει να ειπωθούν όπως είναι.
Δεν γίνεται να καταρρέει ένα ολόκληρο νοσοκομείο, να διασύρεται ένας γιατρός που το κράτησε όρθιο με προσωπικό κόστος, και όλοι γύρω να κάνουν πως δεν βλέπουν. Δεν γίνεται να γλιστράμε στην απόλυτη σιωπή και στην αποδοχή της αδικίας, μόνο και μόνο επειδή το κλίμα είναι τοξικό και το τίμημα μεγάλο.

Αν η διοίκηση και όσοι τη στηρίζουν συνεχίσουν έτσι, το νοσοκομείο δεν θα χάσει απλώς έναν άνθρωπο που σήκωσε βάρος που δεν του αναλογούσε, αλλά και ότι έχει απομείνει όρθιο.
Στόχος ήταν και παραμένει να τον εξαναγκάσουν σε παραίτηση, όχι λόγω ανεπάρκειας, αλλά λόγω της ακεραιότητας του. Δεν κάμφθηκε σε πιέσεις και δεν δέχθηκε να γίνει διακοσμητικός, όπως κάποιοι ήθελαν. Παρέμεινε αφοσιωμένος στον ασθενή.

Τι πρέπει να γίνει για να ειπωθούν κάποια πράγματα με το όνομα τους; Κάθε φορά που η σιωπή κερδίζει, είναι εις βάρος της δημόσιας υγείας.
Κάποιοι πρέπει, να σταματήσουν να φοβούνται και να μιλήσουν ανοιχτά. Ο χρόνος τελειώνει.