Ανασχηματισμός στον Αγιο Νικόλαο: Ηχηρή η καρατόμηση Καμινογιαννάκη

Στην πολιτική λένε πως αν θέλεις να μη σε επισκιάζει κανείς, πρέπει να κόβεις τα κεφάλια που ψηλώνουν περισσότερο από το δικό σου. Ο Μανώλης Μενεγάκης, με το νέο σχήμα του 2026, φαίνεται πως εφάρμοσε το δόγμα αυτό κατά γράμμα. Η έξωση του Νίκου Καμινογιαννάκη είναι ξεκάθαρα καρατόμηση.

 

Οταν η δημοτικότητα γίνεται "ποινικό αδίκημα"

Ας μην κοροϊδευόμαστε. Ο Καμινογιαννάκης δεν έφυγε επειδή απέτυχε. Εφυγε μάλλον επειδή επισκίαζε τον Δήμαρχο στην καθημερινή επαφή με τον πολίτη. Στο δημαρχιακό μέγαρο, η δημοτικότητα ενός Αντιδημάρχου που λύνει και δένει, δεν αντιμετωπίζεται με χειροκροτήματα, αλλά με καχυποψία. Ο Δήμαρχος ίσως είδε έναν εν δυνάμει μελλοντικό διεκδικητή του δημαρχιακού θώκου, και αποφάσισε να του τραβήξει την πρίζα πριν το πολιτικό ρεύμα γίνει ανεξέλεγκτο.

 

Ο Δήμαρχος που έγινε... "Πολυεργαλείο"

Το πιο ειρωνικό; Ο κ. Μενεγάκης δεν εμπιστεύτηκε τις αρμοδιότητες της καθημερινότητας σε κανέναν άλλον. Τις πήρε πάνω του. Το έχει κάνει και με άλλες αρμοδιότητες, όπως των Τεχνικών Υπηρεσιών, εξόδων, κλπ.
Αραγε, τόσο ανίκανους θεωρεί τους δημοτικούς του συμβούλους, που δεν τολμά να τους αναθέσει τις αρμοδιότητες που κράτησε για τον εαυτό του;

 

Τι κρύβεται πίσω από την καρατόμηση

Οι κόντρες πίσω από τις κλειστές πόρτες προφανώς δεν αφορούσαν το αν δουλεύει ο Δήμος, αλλά το ποιος φαίνεται ότι δουλεύει. Ο Δήμαρχος πιθανότατα επέλεξε να καθαρίσει το τοπίο, ρισκάροντας όμως να φανεί ανασφαλής απέναντι σε έναν συνεργάτη.

 

Το Ρίσκο του "ΕΝΟΣ ΑΝΔΡΟΣ ΑΡΧΗ"

Η πολιτική ιστορία έχει αποδείξει πως οι πιο επικίνδυνες ρήξεις δεν γίνονται με τους αποτυχημένους, αλλά με εκείνους που η δημοτικότητά τους αρχίζει να "λάμπει" περισσότερο από όσο αντέχουν οι ισορροπίες του δημαρχείου.
Ο Μανώλης Μενεγάκης, επιλέγοντας να συγκεντρώσει κρίσιμες σφραγίδες στο δικό του γραφείο, αναλαμβάνει ένα πολύ σοβαρό ρίσκο, ενώ παράλληλα στέλνει μήνυμα ότι δεν υπάρχει χώρος για δεύτερο πόλο. Ομως, αυτή η κίνηση είναι δίκοπο μαχαίρι. Καρατομώντας τον πρώτο σε σταυρούς και αναλαμβάνοντας ο ίδιος το "τιμόνι" της καθημερινότητας, ο Δήμαρχος ουσιαστικά καταργεί κάθε πολιτικό αλεξικέραυνο. Από σήμερα, κάθε δυσαρέσκεια, κάθε παράπονο και κάθε αστοχία θα χτυπά απευθείας τη δική του πόρτα.

Φιλαρμονική Νεαπόλεως: 125 Χρόνια ιστορίας και μερικοί ακόμα δεν καταλαβαίνουν…

Η Φιλαρμονική Νεαπόλεως γιορτάζει 125 χρόνια ζωής. Ενας αιώνας και ένα τέταρτο προσφοράς στον πολιτισμό, στις γιορτές, στις παρελάσεις, στις χαρές και στις λύπες του τόπου. Και όμως, αντί για χειροκρότημα, κάποιοι επιλέγουν την ειρωνεία.

Ο Περιφερειάρχης Κρήτης, αναγνωρίζοντας την αξία της, δεσμεύτηκε να καλύψει τα έξοδα για νέες στολές, γιατί οι παλιές είναι σε κατάσταση που ντροπιάζει την ιστορία της.
Στο χθεσινό Δημοτικό Συμβούλιο Αγίου Νικολάου, αντί να ακουστεί από τον Δήμαρχο ένα "ευχαριστούμε", ακούστηκε ένα άκομψο σχόλιο, σε εμφανώς εκνευρισμένο ύφος.. Μήπως η ευγένεια είναι πιο ακριβή από τις στολές;

Και να θυμηθούμε. Πριν λίγους μήνες, κάποιοι Αντιδήμαρχοι, και όχι μόνο, χαρακτήρισαν τη Φιλαρμονική "μια μπάντα με νεαρά παιδιά που παίζουν δύο-τρία χρόνια και μετά φεύγουν". Αν αυτή είναι η αντίληψη για έναν θεσμό 125 ετών, τότε το πρόβλημα δεν είναι οι στολές. Είναι η νοοτροπία.

Η Φιλαρμονική Νεάπολης είναι κομμάτι της ιστορίας μας. Και η ιστορία δεν μετριέται σε χρόνια θητείας, αλλά σε χρόνια προσφοράς.

Η Φιλαρμονική δεν ζητά ελεημοσύνη. Ζητά να συνεχίσει να προσφέρει πολιτισμό και να εμπνέει τις επόμενες γενιές. Η βοήθεια δεν πρέπει να έρχεται με το στανιό, αλλά ως αυτονόητη ευθύνη του Δήμου απέναντι σε έναν θεσμό που τιμά τον τόπο εδώ και 125 χρόνια. Ο πολιτισμός χτίζεται με συνεργασία και σεβασμό, όχι με υποτιμητικά σχόλια. Ο εμπαιγμός δεν έχει θέση σε αυτή τη συζήτηση.

Οταν η λογοτεχνία συναντά το Πανεπιστήμιο. Τι μπορούσε να γίνει στον 32ο διαγωνισμό.

Ο 32ος Πανελλήνιος Λογοτεχνικός Διαγωνισμός του Δήμου Αγίου Νικολάου ολοκληρώθηκε, αφήνοντας όμως ανοικτά ερωτήματα σχετικά με τον σχεδιασμό και τις δυνατότητες ανάπτυξης του θεσμού. Ο διαγωνισμός, με συμμετοχές από όλη την Ελλάδα και το εξωτερικό, προσφέρει ένα βήμα για έκφραση σε ιστορικά, κοινωνικά και πολιτιστικά θέματα, αλλά δεν αξιοποιήθηκε η ευκαιρία σύνδεσης με ακαδημαϊκούς φορείς.

Χαμένη ευκαιρία συνεργασίας

Η φετινή διοργάνωση συνέπεσε με τη συζήτηση για το Κέντρο Μεσογειακής Ιστορίας, μια πρωτοβουλία που θα μπορούσε να λειτουργήσει ως γέφυρα μεταξύ Δήμου και Πανεπιστημίου Κρήτης. Η ενεργός συνεργασία θα έδινε μεγαλύτερο βάθος και κύρος στον διαγωνισμό, και θα δημιουργούσε προοπτικές για μελλοντικές πρωτοβουλίες που θα ενίσχυαν ακόμα περισσότερο τον ρόλο του ως θεσμό πολιτισμού.

Ακαδημαϊκή συμμετοχή

Η κ. Μελίνα Ταμιωλάκη, Αντιπρύτανης του Πανεπιστημίου Κρήτης, με πλούσιο βιογραφικό και εμπειρία, θα ήταν φυσική επιλογή για συμμετοχή και μια πρώτη ευκαιρία για συνεργασία. Η παρουσία της θα αναδείκνυε τη συνεργασία Δήμου - Πανεπιστημίου, προσφέροντας ουσιαστικό επιστημονικό υπόβαθρο. Εναλλακτικά, κάποιο άλλο πρόσωπο του Πανεπιστημίου.
Αντί αυτού, ο κ. Νίκος Ξυδάκης παρότι ορίστηκε και προβλήθηκε ως κεντρικός ομιλητής, παρέδωσε μόνο την ομιλία του χωρίς να παραστεί, κάτι που αναδεικνύει τα κενά στην οργάνωση και στην αξιοποίηση των δυνατοτήτων προβολής του θεσμού.

Ερωτήματα και σχολιασμός

Η φετινή διοργάνωση αφήνει ερωτήματα που αξίζει να εξεταστούν για το μέλλον:

Γιατί δεν υπήρξε προσπάθεια να εμπλακεί ενεργά το Πανεπιστήμιο Κρήτης, ειδικά γύρω από το Κέντρο Μεσογειακής Ιστορίας;
Υπήρξε επικοινωνία με την κ. Ταμιωλάκη ή άλλους πανεπιστημιακούς και γιατί δεν προχώρησε;
Πώς θα μπορούσε ο Δήμος να διασφαλίσει την παρουσία και ενεργή συμμετοχή των προσκεκλημένων ομιλητών;
Πώς θα διασφαλιστεί η συνέπεια και η συνέχεια του διαγωνισμού, ώστε να μην παραμένει απλώς μια ετήσια εκδήλωση χωρίς βάθος;

Η απουσία ακαδημαϊκών φορέων και η προβολή ομιλητών που τελικά δεν παρέστησαν, αποτελούν λάθη που μπορούν να αποφευχθούν στο μέλλον μέσω καλύτερης συνεννόησης και στρατηγικού σχεδιασμού.

Ο διαγωνισμός δεν πρέπει να είναι απλώς μια εκδήλωση.
Η ενεργότερη εμπλοκή του Πανεπιστημίου Κρήτης, ειδικά σε σχέση με το Κέντρο Μεσογειακής Ιστορίας, θα μπορούσε να αναβαθμίσει τον διαγωνισμό, να δημιουργήσει γέφυρες γνώσης και πολιτισμού και να θέσει τα θεμέλια για μια σταθερή και βιώσιμη πολιτιστική πρωτοβουλία στην περιοχή.
Η φετινή εμπειρία λειτουργεί ως πολύτιμο μάθημα για λάθη που πρέπει να αποφευχθούν, ώστε οι επόμενες διοργανώσεις να αξιοποιήσουν πλήρως τις δυνατότητές τους, και το αποτέλεσμα να είναι ακόμα καλύτερο.

Αθλια εικόνα στο ΤΕΠ του νοσοκομείου Αγίου Νικολάου

Η μεταφορά λόγω της ανάγκης ανακαίνισης, δεν σημαίνει συνθήκες χάους.
Η διοίκηση έπρεπε να εξασφαλίσει ένα ελάχιστο επίπεδο αξιοπρέπειας και ασφάλειας για τους ασθενείς και το προσωπικό.
Είναι δυνατόν να βρίσκονται ασθενείς με ορό ξαπλωμένοι σε μεταλλικές καρέκλες;
Οι συνθήκες δεν ανταποκρίνονται ούτε στα βασικά πρότυπα υγειονομικής περίθαλψης ούτε στην υποχρέωση φροντίδας ενός δημόσιου νοσοκομείου.
Είναι απαραίτητο η διοίκηση να παρέμβει άμεσα, να αξιολογήσει την κατάσταση και να λάβει μέτρα για τη βελτίωση των χώρων, ώστε να εξασφαλιστεί η υγιεινή, η ασφάλεια και η αξιοπρέπεια όσων προσέρχονται για ιατρική περίθαλψη.
Επρεπε ίσως να είχε επιλεγεί ο χώρος δεξιά της κεντρικής εισόδου, με αντίστοιχη προσωρινή μεταφορά των ιατρείων. Αυτή, πάντως, δεν είναι εικόνα νοσοκομείου. Παράλληλα, πρέπει να προχωρήσουν με γοργούς ρυθμούς τα έργα ανακαίνισης, ώστε να επιστρέψει το συντομότερο δυνατό στον χώρο του το ΤΕΠ και να σταματήσει η ταλαιπωρία ασθενών και εργαζόμενων.
Ειδικά σε λίγο καιρό που θα υπάρχει έξαρση των ιώσεων, αν δεν ληφθούν μέτρα, η κατάσταση θα είναι τραγική.

Τραγική η κατάσταση στο κεντρικό νοσοκομείο

 

Το γεγονός δείχνει την τραγική υποβάθμιση του κεντρικού νοσοκομείου του Λασιθίου.
Η έλλειψη αναισθησιολόγου, όπως αναφέρει το άρθρο, δεν είναι απλό κενό, αλλά κίνδυνος για τη ζωή των ασθενών και πλήρης αναστολή κρίσιμων χειρουργικών διαδικασιών.

Επιπλέον, δεν είναι μεμονωμένη περίπτωση. Υπάρχει ιστορικό παραίτησης αναισθησιολόγων και η γενικότερη εικόνα είναι ότι το νοσοκομείο βρίσκεται στην χειρότερη κατάσταση από ποτέ.

Οταν ένα νοσοκομείο λειτουργεί χωρίς βασικές ειδικότητες, πλήττεται η ασφάλεια και η αξιοπιστία ολόκληρου του συστήματος υγείας.
Κάθε μέρα πληθαίνουν οι φωνές για την κατάρρευση του συστήματος υγείας στο Λασίθι.

Δεν είναι τυχαίο ότι στις 27 Νοεμβρίου προγραμματίζονται διαμαρτυρίες σε όλα τα νοσοκομεία του Λασιθίου.

Αυτό που βλέπουν οι πολίτες, αυτό που αντιλαμβάνονται οι φορείς, δεν το βλέπει η κοινή διοικήτρια, που αρκείται να ανεβάζει φωτό, για να το παίζει (τώρα) fun club του Υπουργού Υγείας.

Τι άλλαξε από το παρελθόν; Το αποκήρυξε;
Για να δούμε. Θα πρωτοστατεί δυναμικά στις διαμαρτυρίες, όπως παλαιότερα ή θα κρυφτεί;

Ξηρασία πολιτικής βούλησης στο Μεραμπέλλο

 "Η αντιμετώπιση της λειψυδρίας αποτελεί κρίσιμη προτεραιότητα για το Λασίθι", δηλώνει ο βουλευτής.

Ομως, ο επί 21 χρόνια βουλευτής έχει αφήσει το Μεραμπέλλο χωρίς κανένα έργο ταμίευσης. Παρά το σοβαρό πρόβλημα, παρά την εντεινόμενη ξηρασία που πλήττει την περιοχή, δεν φαίνεται να στηρίζει λύσεις που έχουν προταθεί, ούτε να διεκδικεί τη χρηματοδότηση μελετών και έργων.
Την ίδια ώρα, η αγροτική παραγωγή συρρικνώνεται χρόνο με τον χρόνο. Οι τοπικές κοινωνίες ζητούν σχεδιασμό, αξιοποίηση των όμβριων υδάτων, καθώς και υποδομές που θα εξασφαλίζουν νερό για ύδρευση και άρδευση.
Η λειψυδρία δεν αντιμετωπίζεται με λόγια, αλλά με πράξεις, με έργα που θα αφήσουν αποτύπωμα για τις επόμενες γενιές.
Η πολιτεία οφείλει να σχεδιάσει και να δράσει συντονισμένα, πριν η κατάσταση γίνει μη αναστρέψιμη.
Το νερό δεν είναι πολυτέλεια, είναι όρος επιβίωσης για τον τόπο και τους ανθρώπους του. Είναι αναγκαίο για την ευημερία και την οικονομική ανάπτυξη.

Αντί για μεγάλα λόγια και υποσχέσεις χωρίς αντίκρισμα, οι πολίτες περιμένουν έργα. Δεν υπάρχει άλλος χώρος για δικαιολογίες.

Δεν υπάρχει σχεδιασμός; Υπάρχει ευθύνη! Εξι χρόνια μετά τις “διαβεβαιώσεις”, το Λασίθι περιμένει ακόμα.

Είναι εμπαιγμός να ακούγεται πως ακόμα δεν υπάρχει σχεδιασμός. Τι μας λέει ο κ. Πλακιωτάκης; Οτι φταίει η κυβέρνηση; Αυτός, τι έχει κάνει; Πως έχει διεκδικήσει και πιέσει; Υπήρξε υπουργός, είναι Αντιπρόεδρος της Βουλής. Οχι απλός βουλευτής. Το Ρέθυμνο παρουσίαζε την κατάσταση τελειωμένη και αυτός μας κοροϊδεύει με λέξεις.

Αντί για ουσία, ακούμε πάλι περί “συνολικής πολιτικής”, “συναντίληψης” και “συνεργασίας”. Δηλαδή, μπαρούφες.
Λέξεις άδειες περιεχομένου, ανέξοδες και αόριστες. Η πραγματικότητα είναι απλή. Αλλοι νομοί διεκδικούν και κερδίζουν, ενώ στο Λασίθι είμαστε θεατές.

Οσο για τους τοπικούς εκπροσώπους, φτάνει πια η σιωπή και οι δηλώσεις “τηλεφωνικής ενημέρωσης”. Οι πολίτες θέλουν δεσμεύσεις, σχέδιο και ημερομηνίες.

Ο κ. Πλακιωτάκης το 2019, μας έλεγε πως "πρόκειται περί αναστολής και όχι κατάργηση... το επόμενο χρονικό διάστημα... θα υπάρξει μία Ανεξάρτητη Αρχή η οποία θα αξιολογήσει τα συγκεκριμένα αιτήματα".
Οσο τεχνοκρατικά κι αν ειπωθούν κάποια πράγματα, σημαίνουν μόνο ένα πράγμα: Δεν υπάρχει πολιτική βούληση.
Πέρασαν 6 χρόνια και δεν έγινε τίποτα.

Ερχόμενοι στο σήμερα, είναι ξεκάθαρο από το πρωτοσέλιδο της εφημερίδας ΡΕΘΥΜΝΙΩΤΙΚΑ ΝΕΑ, αλλά και την ανάρτηση του Πανεπιστημίου, ότι μιλάμε για ίδρυση.
"ο σχεδιασμός αφορά στην ίδρυση Σχολής Τουρισμού....δεν είναι ακόμα γνωστός ο ακριβής του τίτλος".
Σε ότι αφορά το ΤΕΦΑΑ και το Φυσικοθεραπείας, "πριν το τέλος του έτους το υπουργείο Παιδείας θα καταθέσει σχετικό αίτημα προς το Πανεπιστήμιο Κρήτης για την ίδρυση και λειτουργία των δυο Σχολών".

Δεν υπάρχει καμία απολύτως αμφιβολία για το που όδευαν τα πράγματα. Απλά, η ανάδειξη του ζητήματος και οι αντιδράσεις φρέναραν ίσως τις εξελίξεις. Σε κάθε περίπτωση ο κ. Πλακιωτάκης προσπαθεί να υποβαθμίσει αυτή την πολύ δυσάρεστη εξέλιξη. 

Σε κάθε περίπτωση, ο κ. Πλακιωτάκης προσπαθεί να υποβαθμίσει μια πολύ δυσάρεστη εξέλιξη για το Λασίθι, επιχειρώντας να παρουσιάσει την πλήρη απουσία σχεδιασμού ως διαβεβαίωση.

Η αλήθεια όμως είναι απλή και σκληρή. Υπήρχε σχέδιο, υπήρχε προγραμματισμός, απλώς δεν ήταν για το Λασίθι.
Ο βουλευτής οφείλει να πράξει αυτό που δεν έπραξε εδώ και 21 χρόνια που είναι βουλευτής. Να αποκαταστήσει την αδικία σε βάρος του Λασιθίου, αντί να κρύβει την πραγματικότητα πίσω από αναξιόπιστες δηλώσεις του. Η "αναστολή" μετατράπηκε σε κατάργηση.
Και αν δεν μπορεί, τότε ας το πει καθαρά. Το Λασίθι δεν χρειάζεται άλλες διαβεβαιώσεις.
Χρειάζεται φωνή, σχέδιο και ανθρώπους που θα παλέψουν. Οχι που θα δικαιολογηθούν.
Ηρθε η ώρα να τελειώνουμε με το “δεν υπάρχει σχεδιασμός”. Εξι χρόνια είναι πολλά για να περιμένουμε την "αξιολόγηση". Τα 21 που είναι βουλευτής, πολλά περισσότερα. Από εδώ και πέρα, ή υπάρχει λύση ή υπάρχει ευθύνη. Η υπομονή τελείωσε, και μαζί της, τελείωσαν και τα άλλοθι.

Το βαρίδι του Λασιθίου: Αλαζονεία, έπαρση, αδιαφορία, και η χαμένη ευκαιρία των πανεπιστημιακών τμημάτων

 

Το 2021 ο κ. Συρίγος είναι ξεκάθαρος σε συνέντευξη του στην ΑΝΑΤΟΛΗ:

"...όπως έχω εξηγήσει πρέπει να έχουμε την αίσθηση ποιος είναι ο αριθμός των ΤΕΦΑΑ σε όλη τη χώρα. Και είναι πάρα πολλά. Και να συνειδητοποιήσουμε ότι εάν ανοίξουμε ΤΕΦΑΑ στην Κρήτη, θα πρέπει αντίστοιχα να κλείσει το ΤΕΦΑΑ στην Κομοτηνή.... Ένα ΤΕΦΑΑ ασχέτως των ειδικοτήτων του είναι ευθέως ανταγωνιστικό προς τα υπάρχοντα ΤΕΦΑΑ. Ανοίγοντας, λοιπόν, ένα καινούργιο ΤΕΦΑΑ, πρέπει να δούμε ποιο θα κλείσουμε".

Ο βουλευτής κ. Πλακιωτάκης, πριν τις ακυρώσει ο κ. Συρίγος, δήλωνε το 2019 (και το 2020 ανάλογα έλεγε):

"πρόκειται περί ανατολή και όχι κατάργηση... είναι απολύτως σαφές... Αυτό που πρακτικά θα γίνει το επόμενο χρονικό διάστημα είναι ότι θα υπάρξει μία Ανεξάρτητη Αρχή η οποία θα αξιολογήσει τα συγκεκριμένα αιτήματα από όλη την Ελλάδα. Αυτό που έχω τονίσει είναι ότι τα πανεπιστημιακά τμήματα στο νομό Λασιθίου πληρούν όλα τα κριτήρια βιωσιμότητας για την δημιουργία και περαιτέρω ανάπτυξή τους. Μπορούμε με αξιώσεις να διεκδικήσουμε την λειτουργία τους με όρους βιωσιμότητας."

Αυτό που διαπιστώνουμε, είναι ότι για το Ρέθυμνο δεν υπάρχουν τέτοια ζητήματα. Εχουν δυνατή πολιτική εκπροσώπηση, δημιουργούν αποτελέσματα, προχωρούν.
Στο Λασίθι, η ΑΣΤΕΑΝ θα υποβαθμιστεί ουσιαστικά αντί να αναβαθμιστεί, το ΤΕΦΑΑ, θα ανοίξει αλλού, το ίδιο και το τμήμα Φυσικοθεραπείας.
Εξι χρόνια μετά, ο κ. Πλακιωτάκης έχει πετύχει αρνητικό πρόσημο.
Η κατάσταση σήμερα φανερώνει μια αδράνεια και ανεπάρκεια που δεν μπορεί να κρυφτεί.
Ο κ. Πλακιωτάκης αντί να διεκδικήσει με συνέπεια αυτά που είχε υποσχεθεί, περιορίστηκε σε ευχολόγια και δηλώσεις, αφήνοντας την τοπική κοινωνία να παρακολουθεί αμήχανη την υποβάθμιση των εκπαιδευτικών υποδομών. Σήμερα η κοινωνία του Λασιθίου εισπράττει την αδιαφορία του.

Οι σχολές στον Αγιο Νικόλαο, καθώς και η υπόθεση του Τμήματος Φυσικοθεραπείας στην Ιεράπετρα, θα αποτελούσαν κινητήριο μοχλό ανάπτυξης.
Η ανικανότητα και η παθητικότητα του κ. Πλακιωτάκη, όχι μόνο αποδυνάμωσε την διεκδίκηση, αλλά έκανε φανερή την έλλειψη πολιτικής βούλησης να υπερασπιστεί τα συμφέροντα του Λασιθίου. Με λίγα λόγια, οι υποσχέσεις και η αισιοδοξία του, συγκρούονται με την πραγματικότητα.
Καθημερινά εισπράττουμε ως πολίτες την έπαρση και την αλαζονεία του. Την αδιαφορία για τα πραγματικά προβλήματα του τόπου. Την μάχη του για προβολή, την στιγμή που έχει αποκοπεί από την κοινωνία και την αλήθεια.
Εχει εξελιχθεί σε βαρίδι που βουλιάζει το Λασίθι.

Αφωνία δημάρχων του Λασιθίου

Μπορεί το θέμα με τη νέα τουριστική σχολή και το ΤΕΦΑΑ στο Ρέθυμνο να αφορά κυρίως τον Άγιο Νικόλαο, όμως το τμήμα Φυσικοθεραπείας αφορά την Ιεράπετρα, απ’ όπου είχε καταργηθεί.
Παρά ταύτα, μέχρι στιγμής, οι τοπικοί άρχοντες φαίνεται να έχουν αργά αντανακλαστικά, χωρίς να έχουν μέχρι τώρα τοποθετηθεί δημόσια.

Η απουσία δηλώσεων, ενεργειών, αντίδρασης από πλευράς των δημάρχων δημιουργεί κενό επικοινωνίας με την τοπική κοινωνία, η οποία παρακολουθεί με ενδιαφέρον, ανησυχία και οργή τις εξελίξεις.
Ο δήμαρχος Αγίου Νικολάου, δεν γνωρίζουμε αν το κάνει λόγω των φιλικών του σχέσεων με τον δήμαρχο Ρεθύμνου, όμως η ιδιότητα του δεν του αφήνει περιθώριο για αφωνία. Βρισκόμαστε στην δεύτερη μέρα σιωπής.

Το Λασίθι χωρίς φωνή. Η σιωπή έγινε πολιτική στάση.

Με πρωτοσέλιδο της η εφημερίδα ΑΝΑΤΟΛΗ, αναδεικνύει το θέμα που σχολιάσαμε χθες και αφορά την απαξίωση του Λασιθίου σε πανεπιστημιακές σχολές.

Η μια χαμένη ευκαιρία διαδέχεται την άλλη. Η μια απογοήτευση γίνεται προέκταση της προηγούμενης.
Κι ενώ οι άλλοι νομοί της Κρήτης προχωρούν, το Λασίθι μένει στάσιμο, βουλιαγμένο σε ένα τέλμα αδράνειας και πολιτικής αφωνίας.

Οι πανεπιστημιακές σχολές χάθηκαν, το ΤΕΦΑΑ ακυρώθηκε, η Τουριστική Σχολή αποκτά ανταγωνιστή.
Την ώρα που το Ρέθυμνο καταστρώνει σχέδια και πιέζει το Υπουργείο Παιδείας, εμείς μετράμε ακυρώσεις.

Αλλά το πρόβλημα είναι πολύ ευρύτερο.
Στην υγεία, τα νοσοκομεία του Λασιθίου καταρρέουν. Γιατροί φεύγουν, τμήματα λειτουργούν οριακά, ασθενείς μετακινούνται δεκάδες χιλιόμετρα για μια εξέταση. Ταλαιπωρούνται ακόμα και για μια σκωληκοειδίτιδα.
Στις υποδομές, ο ΒΟΑΚ σταματά στον Αγιο Νικόλαο σαν να είναι το άκρο της ανατολικής Κρήτης και η Σητεία μένει εκτός του βασικού οδικού άξονα του νησιού, λες και οι πολίτες της είναι δεύτερης κατηγορίας.
Στην αντιμετώπιση της ξηρασίας, το Μεραμπέλλο, είναι εντελώς εκτός σχεδιασμού. Ούτε νερό, ούτε έργα, ούτε σχέδιο.

Μέσα σ’ αυτή την εικόνα, ο βουλευτής φαίνεται σαν να ζει σε άλλο τόπο.
Καμία ουσιαστική πρωτοβουλία, καμία πίεση, καμία δημόσια θέση που να ταράξει τα νερά.
Σαν να έχει συμβιβαστεί με την ιδέα ότι έτσι είναι τα πράγματα και δεν αλλάζουν. Οτι αδυνατεί να συμβάλει στην ανάπτυξη του Λασιθίου και περιορίζεται στην πολιτική του επιβίωση.
Μόνο που οι κοινωνίες αλλάζουν όταν έχουν φωνή. Και το Λασίθι έχει χάσει τη δική του.

Η πολιτική δεν είναι διεκπεραίωση, ούτε μόνο επικοινωνία.
Είναι ευθύνη, σύγκρουση, όραμα, έργο. Και όταν αυτά απουσιάζουν, δεν υπάρχει εκπροσώπηση, υπάρχει απλώς παρουσία χωρίς ουσία.

Το Λασίθι δεν χρειάζεται “ευγενικές παρουσίες” και “χαμηλούς τόνους”. Χρειάζεται κάποιον που να συγκρουστεί, να απαιτήσει, να διεκδικήσει, να κερδίσει.
Χρειάζεται φωνή που να χτυπάει το χέρι στο τραπέζι, όχι αφωνία, όχι έναν βουλευτή που κοιτάζει πως να βολέψει τους αυλικούς του, την ώρα που ο τόπος του βουλιάζει.

Το Λασίθι δικαιούται σχολές, γιατρούς, δρόμους, νερό, ανάπτυξη, προοπτική.
Και κάθε μέρα που περνά χωρίς να ακούγεται δυνατά η φωνή του, είναι μια μέρα χαμένη.

Η ευθύνη έχει ονοματεπώνυμο. Ανήκει σε όσους εκλέγονται για να μιλούν και επιλέγουν να σωπαίνουν. Σε αυτούς που κτίζουν πελατειακές σχέσεις, αντί να διεκδικούν για όλους.

Το μήνυμα πρέπει να είναι καθαρό. Οποιος δεν μπορεί να διεκδικήσει για το Λασίθι, δεν μπορεί να το εκπροσωπεί. Αν κουράστηκε, να πάει σπίτι του και να αφήσει χώρο για κάτι νέο και δυναμικό. Δεν χρειαζόμαστε βαρίδια. Χρειαζόμαστε μαχητές.