Το «κατόπιν ενεργειών μου» πάνω στα ερείπια της υγείας

 

 

Μετά από χρόνια, ο κ. Πλακιωτάκης πέρασε την πόρτα Νοσοκομείου, επιλέγοντας την πεπατημένη οδό του "κατόπιν ενεργειών μου". Ομως το μόνο του "επίτευγμα" είναι η διάλυση της υγείας στο Λασίθι.
Είναι τουλάχιστον οξύμωρο να παρουσιάζονται ως επιτυχίες κινήσεις της τελευταίας στιγμής σε δομές που καταρρέουν υπό τη δική του πολιτική ευθύνη.

Την ώρα που ο Πρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου Λασιθίου εκφράζει την απόγνωσή του, ο κ. Πλακιωτάκης επιχειρεί να καρπωθεί την προσωρινή διάσωση της ΜΕΘ, που έφτασε στο χείλος της κατάρρευσης εξαιτίας των δικών του διοικητικών επιλογών.
Ομως, η ΜΕΘ Λασιθίου δεν σώθηκε από δικές του ενέργειες, αλλά από την αντίδραση και τις ενέργειες κάποιων λίγων, που αθόρυβα, χωρίς να προσδοκούν εύσημα, παρενέβησαν.

Η παλαιοκομματική λογική που οικειοποιείται το θετικό και αποποιείται το καταστροφικό, δεν αποτελεί πλέον λύση, αλλά μέρος του προβλήματος.
Τον πολιτικό που δηλώνει ως δικό του επίτευγμα τη βροχή, δεν πρέπει να τον εκπλήσσει όταν τον κατηγορούν για την ανομβρία.
Το πόσο υποτιμά τη νοημοσύνη των πολιτών αποδεικνύεται από τα πασιφανή ψέματα και την επικοινωνιακή διαχείριση σοβαρών προβλημάτων, που καταρρέουν με την ίδια ευκολία που καταρρέει επί ημερών του και η υγεία στο Λασίθι.Πίσω από τη "βιτρίνα" υπάρχουν άνθρωποι που αγωνίζονται για τη ζωή τους, σε αντιδιαστολή με την πολιτική επιβίωση του "φαίνεσθαι", που θυσιάζει την υγεία στον βωμό της εξουσίας.

 

Το video, παρότι σύντομο, είναι χαρακτηριστικό της ευκολίας με την οποία αποδομούνται οι "επιτυχίες" του βουλευτή...

ΓΝΑΝ: Τα χειρουργεία σταματούν, η στοχοποίηση συνεχίζεται. Η εκκωφαντική ανοχή της 7ης ΥΠΕ.

 

Η επανάληψη της ίδιας είδησης δεν την κάνει λιγότερο τραγική. Για άλλη μια μέρα, τα χειρουργεία στο ΓΝΑΝ δεν πραγματοποιήθηκαν, οι λίστες αναμονής μεγαλώνουν και οι ασθενείς παραμένουν σε έναν ιδιότυπη ομηρία.

Στην ιατρική πραγματικότητα, δύο άτομα για να καλύψουν τακτικά, επείγοντα, εφημερίες και άδειες δεν είναι στελέχωση, είναι συνταγή εξουθένωσης. Υπάρχουν ευθύνες για την φυγή αναισθησιολόγων, που έχουν την ρίζα τους σε μαγαζάκια, όμως οι ασθενείς τι φταίνε;
Οταν σε αυτό προστίθεται η έλλειψη ακτινολόγων, τότε η κατάσταση είναι απαράδεκτη για το κεντρικό νοσοκομείο ενός νομού.

Ενα νοσοκομείο δεν λειτουργεί με γιατρούς που ξεπερνούν τα όρια της βιολογικής τους αντοχής, αλλά με οργάνωση και στελέχωση.
Η συνεχιζόμενη διάλυση του κεντρικού νοσοκομείου του Λασιθίου δεν είναι ατύχημα, είναι αποτέλεσμα επιλογών.

Η λύση δεν θα έρθει με ευχολόγια, την ίδια στιγμή που διοίκηση και πρόεδρος εργαζόμενων, σε αγαστή συνεργασία, έχουν στοχοποιήσει τον διευθυντή της Ιατρικής Υπηρεσίας.

Με όπλο την ανοχή, στήνοντας παγίδες και επιστρατεύοντας πειθαρχικούς ελέγχους και προσωπικές δημόσιες επιθέσεις, επιδιώκουν μεθοδικά την αποχώρησή του.
Είναι εξοργιστικό την ίδια στιγμή που ο άνθρωπος αυτός δίνει τιτάνιο αγώνα για να κρατήσει το νοσοκομείο όρθιο και λειτουργικό, να δέχεται έναν πόλεμο φθοράς από εκείνους που θα έπρεπε να τον στηρίζουν.

Αυτή η κατάσταση, όμως, δεν εξελίσσεται ερήμην των προϊσταμένων αρχών. Είναι απαράδεκτο η διοίκηση να λειτουργεί υπό την πλήρη ανοχή της ΥΠΕ και του Υπουργείου, χωρίς κανείς να παρεμβαίνει για να βάλει ένα τέλος σε αυτόν τον κατήφορο.
Η κ. Σπινθούρη, ως υποδιοικήτρια της 7ης ΥΠΕ, αρμόδια για τα νοσοκομεία, δεν μπορεί πλέον να κάνει ότι δεν βλέπει. Δεν μπορεί να αρνείται να λάβει μέτρα και να παρακολουθεί αμέτοχη τη διοικητική αυθαιρεσία, σε αρκετά ζητήματα, να μετατρέπεται σε εργαλείο εξόντωσης στελεχών.

Οταν το κεντρικό νοσοκομείο του νομού καταρρέει, η επιλογή να στηρίζονται πρόσωπα αντί για το δημόσιο συμφέρον, τότε δικαιώνουν όσους επιμένουν ότι υπάρχει σχέδιο για την διάλυση του νοσοκομείου.

Πλέον, ο κόμπος έφτασε στο χτένι. Οταν το σύστημα αντί να παράγει υγεία, αναλώνεται σε επιθέσεις εναντίον έντιμων και ευσυνείδητων γιατρών, τότε η ευθύνη δεν περιορίζεται πια μόνο σε εκείνους που ασκούν τη διοίκηση, αλλά διαχέεται σε όσους την επιτρέπουν, την καλύπτουν και την συντηρούν.

Η σιωπή της ΥΠΕ μπροστά σε αυτή την κατάσταση είναι πλέον εκκωφαντική και τους καθιστά υπόλογους απέναντι σε κάθε πολίτη του Λασιθίου.
Αν η πολιτική εκπροσώπηση επιλέγει να παραμένει θεατής στην εξόντωση των λειτουργών της υγείας και στη διάλυση του ΓΝΑΝ, τότε η ευθύνη της κατάρρευσης δεν θα αφήσει κανέναν αλώβητο. Η υπομονή τελείωσε.

Μετακινήσεις, Υποστελέχωση, Πόλεμος: Πως έφτασε η Χειρουργική Κλινική στο ναδίρ

Για πολλούς μήνες ο Διευθυντής της Χειρουργικής Κλινικής δίνει αγώνα για να κρατήσει όρθιο τον τομέα του, αλλά και το νοσοκομείο. Κι όμως, αντί για στήριξη επικρατεί σιωπή, ενώ εμφανίζονται και καταγγελίες εναντίον του. Παράλληλα, ασκούνται και διώξεις.
Η κλινική του έχει ουσιαστικά διαλυθεί με τις μετακινήσεις προσωπικού, αλλά και την υποστελέχωση. Δέχεται συστηματικό πόλεμο, είναι ανεπιθύμητος στη διοίκηση, παρακάμπτεται συχνά και φτάσαμε στο σημείο να διαταχθεί ΕΔΕ εναντίον του για επέμβαση στην οποία δεν συμμετείχε, αλλά του ζητήθηκε να αποκαταστήσει επιπλοκές.

Είναι πραγματικά τραγικό ένας γιατρός για τον οποίο δεν έχει ακουστεί ποτέ το παραμικρό αντιδεοντολογικό, να έχει πολεμηθεί όσο κανείς άλλος, αντί να στηριχθεί. Αυτή είναι η αντιμετώπιση που έχει από τη διοίκηση και από τον πρόεδρο του συλλόγου εργαζομένων.

Και το χειρότερο είναι το κλίμα που έχει δημιουργηθεί. Κανείς δεν τολμά να τον στηρίξει δημόσια. Ολοι ξέρουν, όλοι αντιλαμβάνονται τι ακριβώς συμβαίνει, αλλά κανείς δεν τολμά να μπει μπροστά και να φωνάξει ΑΡΚΕΤΑ!

Στο μεταξύ, ορντινάντσες της διοίκησης στέλνουν επιστολή στον υπουργό για επικουρικό γιατρό, αντί η ίδια η διοίκηση να πράξει τα δέοντα ώστε να προχωρήσει η διαδικασία. Αυτό αποκαλύπτει καθημερινά την ταύτιση τους.
Κάθε φορά που υπήρχε ανάλογο ζήτημα, αρκούσαν μερικά τηλεφωνήματα στο υπουργείο και επέσπευδε την διαδικασία.
Να σημειωθεί ότι το ζήτημα έχει αναδειχθεί εδώ και ένα μήνα, χωρίς να ασχοληθεί κανείς.
Είχαμε, φαίνεται, άλλο ζόρι. Να τα βάζουμε με όσους ασκούν κριτική, να στέλνουμε εξώδικα, να καταγγέλλουμε όσους ενημερώνουν, να προσθέτουμε χαρακτηρισμούς για να απαξιώσουμε τον λόγο τους. Να κάνουμε ΕΔΕ σε άσχετα άτομα.

Αυτό δεν είναι απλώς προβληματικό, είναι υποκρισία.
Το νοσοκομείο βρίσκεται στη χειρότερη κρίση από την ίδρυση του, και ο πρόεδρος δεν βρίσκει ούτε μία λέξη για τη διοικήτρια και τον βουλευτή, όταν στο παρελθόν οι επιθέσεις εναντίον τους ήταν στην ημερήσια διάταξη. Τι άλλαξε; Πολλοί γνωρίζουν. Λίγοι τολμούν να το πουν δημόσια.
Και δεν φτάνει αυτό. Ο πρόεδρος τους βάζει πλάτη, μέσω επιθέσεων σε σε τρίτους που αποκαλύπτουν στοιχεία και ασκούν κριτική. Εχει φορτωθεί την "βρώμικη" δουλειά.
Κάποια στιγμή, όμως, τα πράγματα πρέπει να ειπωθούν όπως είναι.
Δεν γίνεται να καταρρέει ένα ολόκληρο νοσοκομείο, να διασύρεται ένας γιατρός που το κράτησε όρθιο με προσωπικό κόστος, και όλοι γύρω να κάνουν πως δεν βλέπουν. Δεν γίνεται να γλιστράμε στην απόλυτη σιωπή και στην αποδοχή της αδικίας, μόνο και μόνο επειδή το κλίμα είναι τοξικό και το τίμημα μεγάλο.

Αν η διοίκηση και όσοι τη στηρίζουν συνεχίσουν έτσι, το νοσοκομείο δεν θα χάσει απλώς έναν άνθρωπο που σήκωσε βάρος που δεν του αναλογούσε, αλλά και ότι έχει απομείνει όρθιο.
Στόχος ήταν και παραμένει να τον εξαναγκάσουν σε παραίτηση, όχι λόγω ανεπάρκειας, αλλά λόγω της ακεραιότητας του. Δεν κάμφθηκε σε πιέσεις και δεν δέχθηκε να γίνει διακοσμητικός, όπως κάποιοι ήθελαν. Παρέμεινε αφοσιωμένος στον ασθενή.

Τι πρέπει να γίνει για να ειπωθούν κάποια πράγματα με το όνομα τους; Κάθε φορά που η σιωπή κερδίζει, είναι εις βάρος της δημόσιας υγείας.
Κάποιοι πρέπει, να σταματήσουν να φοβούνται και να μιλήσουν ανοιχτά. Ο χρόνος τελειώνει.

ΓΝΑΝ: Η συνδιοίκηση που οδηγεί στην κατάρρευση και τα άλλοθι που στέρεψαν

 Διάβασα στην Εφημερίδα ΑΝΑΤΟΛΗ, την προσπάθεια της Διοικήτριας να αποδώσει σε φαντάσματα του παρελθόντος και σε προηγούμενες διοικήσεις, την απροθυμία αναισθησιολόγων να έρθουν στο νοσοκομείο. Eίναι τουλάχιστον ατυχής. Παρά τις κατά καιρούς διαφωνίες μου με τον τέως Διοικητή, είναι ανέντιμο να του φορτώνονται ευθύνες αόριστα, ειδικά όταν δεν είναι σε θέση να απαντήσει.

Η πραγματικότητα, ωστόσο, είναι πολύ πιο συγκεκριμένη και επώδυνη:

Το τοξικό κλίμα είναι εσωτερικό: Οι ευθύνες για τη φυγή των ιατρών δεν βαραίνουν μόνο τη διοίκηση, αλλά κυρίως απαράδεκτες συμπεριφορές μεταξύ συναδέλφων. Οταν μέσα στο χειρουργείο ακούγονται φράσεις όπως “στ’ αρ@@@@ μου αν κάτσει ή φύγει...”, ”δεν κρατάμε κανέναν με το ζόρι”, το αποτέλεσμα είναι νομοτελειακό. Ας το αναζητήσει ανάμεσα σε αυτούς που πρόσφατα της ζήτησαν εντέλλεσθε για να μετακινήσει αναισθησιολόγο από τη Σητεία.
Θεσμική προειδοποίηση: Προσωπικά, επιχείρησα να προλάβω αυτές τις καταστάσεις καταγγέλλοντας στο ΔΣ συγκεκριμένες συμπεριφορές και τη λογική των “μαγαζιών”, ζητώντας μάλιστα την αυτολεξεί καταγραφή κάποιων αναφορών στα πρακτικά.
Η σημερινή κατάρρευση: Είναι αντιφατικό η Διοικήτρια να αναζητά αίτια στο παρελθόν, όταν ο Πρόεδρος των Εργαζομένων δηλώνει ότι “το κεντρικό νοσοκομείο βρίσκεται στη χειρότερη κατάσταση των τελευταίων πέντε ετών”, και το ίδρυμα “έχει φτάσει στον πάτο”. 
Είναι δε τουλάχιστον ειρωνικό να αναζητά αίτια σε σκιές, την ώρα που ο ίδιος ο Πρόεδρος, με τον οποίο ουσιαστικά συνδιοικεί, ομολογεί την κατάρρευση στον παρόντα χρόνο. Παράλληλα, το Επιστημονικό Συμβούλιο προειδοποιεί ήδη για επισφαλή λειτουργία και οι ελλείψεις προσωπικού βρίσκονται στο ζενίθ.
Αποποίηση ευθυνών ή μανία καταδίωξης; Το να φταίνε πάντα οι προηγούμενοι, ο Διευθυντής Ιατρικής Υπηρεσίας ή κάποιοι που δήθεν την “πολεμούν” ή της “σκάβουν τον λάκκο”, δεν αποτελεί διοικητική στρατηγική αλλά άμυνα μέσω της θυματοποίησης. Είναι στο μόνο που διαπρέπει.

Ερωτάται, λοιπόν, η κα. Διοικήτρια: Ποια είναι τα συγκεκριμένα άτομα που αποθάρρυναν τους υποψήφιους; Ποια επιρροή μπορούν να έχουν αυτοί οι “ψίθυροι” μπροστά στην αγωνιώδη προσπάθεια των χειρουργικών ειδικοτήτων να βρουν αναισθησιολόγους για να κάνουν τη δουλειά τους;

Είναι εύκολο να κατηγορείς τους απόντες. Το δύσκολο είναι να αντιμετωπίσεις τα "μαγαζάκια" που ζουν και βασιλεύουν κάτω από τη μύτη σου.
Οταν τα χειρουργεία ερημώνουν και οι επιστήμονες απαξιώνονται με πεζοδρομιακές εκφράσεις, η επίκληση στο παρελθόν δεν είναι πολιτική, είναι άλλοθι. Και το ΓΝΑΝ έχει πλέον ξεμείνει και από γιατρούς, και από άλλοθι.
Αν η Διοικήτρια αδυνατεί να εμπνεύσει εμπιστοσύνη σε νέους γιατρούς, τότε η αναζήτηση αποδιοπομπαίων τράγων είναι απλώς ομολογία αποτυχίας.
Αντί, λοιπόν, η κ. Διοικήτρια να αναζητά φαντάσματα στο παρελθόν και να προσπαθεί να φιμώσει τα ΜΜΕ με εξώδικα και απειλές, ας κοιτάξει την πραγματικότητα κατάματα. Δεν έχει συμβεί ξανά στην ιστορία του νοσοκομείου τέτοια εχθρική και πρωτοφανής επίθεση κατά ΜΜΕ και της κριτικής, σε μια απέλπιδα προσπάθεια να επιβληθεί η σιωπή. Η ΥΠΕ, πως το επιτρέπει;
Τα νοσοκομεία χτίζονται με γιατρούς και κλίμα συνεργασίας, δεν θωρακίζονται με δικαστικές διώξεις.

Η ηγεσία κρίνεται από το αποτέλεσμα, και το αποτέλεσμα σήμερα είναι ένα νοσοκομείο στον "πάτο", που διώχνει επιστήμονες λόγω της τοξικότητας και του αυταρχισμού του σήμερα. Η σιωπή που επιδιώκετε μέσω των απειλών δεν θα θεραπεύσει κανέναν ασθενή.

 

 

Μιχάλης Βασιλάκη 

Ανασχηματισμός στον Αγιο Νικόλαο: Ηχηρή η καρατόμηση Καμινογιαννάκη

Στην πολιτική λένε πως αν θέλεις να μη σε επισκιάζει κανείς, πρέπει να κόβεις τα κεφάλια που ψηλώνουν περισσότερο από το δικό σου. Ο Μανώλης Μενεγάκης, με το νέο σχήμα του 2026, φαίνεται πως εφάρμοσε το δόγμα αυτό κατά γράμμα. Η έξωση του Νίκου Καμινογιαννάκη είναι ξεκάθαρα καρατόμηση.

 

Οταν η δημοτικότητα γίνεται "ποινικό αδίκημα"

Ας μην κοροϊδευόμαστε. Ο Καμινογιαννάκης δεν έφυγε επειδή απέτυχε. Εφυγε μάλλον επειδή επισκίαζε τον Δήμαρχο στην καθημερινή επαφή με τον πολίτη. Στο δημαρχιακό μέγαρο, η δημοτικότητα ενός Αντιδημάρχου που λύνει και δένει, δεν αντιμετωπίζεται με χειροκροτήματα, αλλά με καχυποψία. Ο Δήμαρχος ίσως είδε έναν εν δυνάμει μελλοντικό διεκδικητή του δημαρχιακού θώκου, και αποφάσισε να του τραβήξει την πρίζα πριν το πολιτικό ρεύμα γίνει ανεξέλεγκτο.

 

Ο Δήμαρχος που έγινε... "Πολυεργαλείο"

Το πιο ειρωνικό; Ο κ. Μενεγάκης δεν εμπιστεύτηκε τις αρμοδιότητες της καθημερινότητας σε κανέναν άλλον. Τις πήρε πάνω του. Το έχει κάνει και με άλλες αρμοδιότητες, όπως των Τεχνικών Υπηρεσιών, εξόδων, κλπ.
Αραγε, τόσο ανίκανους θεωρεί τους δημοτικούς του συμβούλους, που δεν τολμά να τους αναθέσει τις αρμοδιότητες που κράτησε για τον εαυτό του;

 

Τι κρύβεται πίσω από την καρατόμηση

Οι κόντρες πίσω από τις κλειστές πόρτες προφανώς δεν αφορούσαν το αν δουλεύει ο Δήμος, αλλά το ποιος φαίνεται ότι δουλεύει. Ο Δήμαρχος πιθανότατα επέλεξε να καθαρίσει το τοπίο, ρισκάροντας όμως να φανεί ανασφαλής απέναντι σε έναν συνεργάτη.

 

Το Ρίσκο του "ΕΝΟΣ ΑΝΔΡΟΣ ΑΡΧΗ"

Η πολιτική ιστορία έχει αποδείξει πως οι πιο επικίνδυνες ρήξεις δεν γίνονται με τους αποτυχημένους, αλλά με εκείνους που η δημοτικότητά τους αρχίζει να "λάμπει" περισσότερο από όσο αντέχουν οι ισορροπίες του δημαρχείου.
Ο Μανώλης Μενεγάκης, επιλέγοντας να συγκεντρώσει κρίσιμες σφραγίδες στο δικό του γραφείο, αναλαμβάνει ένα πολύ σοβαρό ρίσκο, ενώ παράλληλα στέλνει μήνυμα ότι δεν υπάρχει χώρος για δεύτερο πόλο. Ομως, αυτή η κίνηση είναι δίκοπο μαχαίρι. Καρατομώντας τον πρώτο σε σταυρούς και αναλαμβάνοντας ο ίδιος το "τιμόνι" της καθημερινότητας, ο Δήμαρχος ουσιαστικά καταργεί κάθε πολιτικό αλεξικέραυνο. Από σήμερα, κάθε δυσαρέσκεια, κάθε παράπονο και κάθε αστοχία θα χτυπά απευθείας τη δική του πόρτα.