ΓΝΑΝ: Τα χειρουργεία σταματούν, η στοχοποίηση συνεχίζεται. Η εκκωφαντική ανοχή της 7ης ΥΠΕ.

 

Η επανάληψη της ίδιας είδησης δεν την κάνει λιγότερο τραγική. Για άλλη μια μέρα, τα χειρουργεία στο ΓΝΑΝ δεν πραγματοποιήθηκαν, οι λίστες αναμονής μεγαλώνουν και οι ασθενείς παραμένουν σε έναν ιδιότυπη ομηρία.

Στην ιατρική πραγματικότητα, δύο άτομα για να καλύψουν τακτικά, επείγοντα, εφημερίες και άδειες δεν είναι στελέχωση, είναι συνταγή εξουθένωσης. Υπάρχουν ευθύνες για την φυγή αναισθησιολόγων, που έχουν την ρίζα τους σε μαγαζάκια, όμως οι ασθενείς τι φταίνε;
Οταν σε αυτό προστίθεται η έλλειψη ακτινολόγων, τότε η κατάσταση είναι απαράδεκτη για το κεντρικό νοσοκομείο ενός νομού.

Ενα νοσοκομείο δεν λειτουργεί με γιατρούς που ξεπερνούν τα όρια της βιολογικής τους αντοχής, αλλά με οργάνωση και στελέχωση.
Η συνεχιζόμενη διάλυση του κεντρικού νοσοκομείου του Λασιθίου δεν είναι ατύχημα, είναι αποτέλεσμα επιλογών.

Η λύση δεν θα έρθει με ευχολόγια, την ίδια στιγμή που διοίκηση και πρόεδρος εργαζόμενων, σε αγαστή συνεργασία, έχουν στοχοποιήσει τον διευθυντή της Ιατρικής Υπηρεσίας.

Με όπλο την ανοχή, στήνοντας παγίδες και επιστρατεύοντας πειθαρχικούς ελέγχους και προσωπικές δημόσιες επιθέσεις, επιδιώκουν μεθοδικά την αποχώρησή του.
Είναι εξοργιστικό την ίδια στιγμή που ο άνθρωπος αυτός δίνει τιτάνιο αγώνα για να κρατήσει το νοσοκομείο όρθιο και λειτουργικό, να δέχεται έναν πόλεμο φθοράς από εκείνους που θα έπρεπε να τον στηρίζουν.

Αυτή η κατάσταση, όμως, δεν εξελίσσεται ερήμην των προϊσταμένων αρχών. Είναι απαράδεκτο η διοίκηση να λειτουργεί υπό την πλήρη ανοχή της ΥΠΕ και του Υπουργείου, χωρίς κανείς να παρεμβαίνει για να βάλει ένα τέλος σε αυτόν τον κατήφορο.
Η κ. Σπινθούρη, ως υποδιοικήτρια της 7ης ΥΠΕ, αρμόδια για τα νοσοκομεία, δεν μπορεί πλέον να κάνει ότι δεν βλέπει. Δεν μπορεί να αρνείται να λάβει μέτρα και να παρακολουθεί αμέτοχη τη διοικητική αυθαιρεσία, σε αρκετά ζητήματα, να μετατρέπεται σε εργαλείο εξόντωσης στελεχών.

Οταν το κεντρικό νοσοκομείο του νομού καταρρέει, η επιλογή να στηρίζονται πρόσωπα αντί για το δημόσιο συμφέρον, τότε δικαιώνουν όσους επιμένουν ότι υπάρχει σχέδιο για την διάλυση του νοσοκομείου.

Πλέον, ο κόμπος έφτασε στο χτένι. Οταν το σύστημα αντί να παράγει υγεία, αναλώνεται σε επιθέσεις εναντίον έντιμων και ευσυνείδητων γιατρών, τότε η ευθύνη δεν περιορίζεται πια μόνο σε εκείνους που ασκούν τη διοίκηση, αλλά διαχέεται σε όσους την επιτρέπουν, την καλύπτουν και την συντηρούν.

Η σιωπή της ΥΠΕ μπροστά σε αυτή την κατάσταση είναι πλέον εκκωφαντική και τους καθιστά υπόλογους απέναντι σε κάθε πολίτη του Λασιθίου.
Αν η πολιτική εκπροσώπηση επιλέγει να παραμένει θεατής στην εξόντωση των λειτουργών της υγείας και στη διάλυση του ΓΝΑΝ, τότε η ευθύνη της κατάρρευσης δεν θα αφήσει κανέναν αλώβητο. Η υπομονή τελείωσε.

Μετακινήσεις, Υποστελέχωση, Πόλεμος: Πως έφτασε η Χειρουργική Κλινική στο ναδίρ

Για πολλούς μήνες ο Διευθυντής της Χειρουργικής Κλινικής δίνει αγώνα για να κρατήσει όρθιο τον τομέα του, αλλά και το νοσοκομείο. Κι όμως, αντί για στήριξη επικρατεί σιωπή, ενώ εμφανίζονται και καταγγελίες εναντίον του. Παράλληλα, ασκούνται και διώξεις.
Η κλινική του έχει ουσιαστικά διαλυθεί με τις μετακινήσεις προσωπικού, αλλά και την υποστελέχωση. Δέχεται συστηματικό πόλεμο, είναι ανεπιθύμητος στη διοίκηση, παρακάμπτεται συχνά και φτάσαμε στο σημείο να διαταχθεί ΕΔΕ εναντίον του για επέμβαση στην οποία δεν συμμετείχε, αλλά του ζητήθηκε να αποκαταστήσει επιπλοκές.

Είναι πραγματικά τραγικό ένας γιατρός για τον οποίο δεν έχει ακουστεί ποτέ το παραμικρό αντιδεοντολογικό, να έχει πολεμηθεί όσο κανείς άλλος, αντί να στηριχθεί. Αυτή είναι η αντιμετώπιση που έχει από τη διοίκηση και από τον πρόεδρο του συλλόγου εργαζομένων.

Και το χειρότερο είναι το κλίμα που έχει δημιουργηθεί. Κανείς δεν τολμά να τον στηρίξει δημόσια. Ολοι ξέρουν, όλοι αντιλαμβάνονται τι ακριβώς συμβαίνει, αλλά κανείς δεν τολμά να μπει μπροστά και να φωνάξει ΑΡΚΕΤΑ!

Στο μεταξύ, ορντινάντσες της διοίκησης στέλνουν επιστολή στον υπουργό για επικουρικό γιατρό, αντί η ίδια η διοίκηση να πράξει τα δέοντα ώστε να προχωρήσει η διαδικασία. Αυτό αποκαλύπτει καθημερινά την ταύτιση τους.
Κάθε φορά που υπήρχε ανάλογο ζήτημα, αρκούσαν μερικά τηλεφωνήματα στο υπουργείο και επέσπευδε την διαδικασία.
Να σημειωθεί ότι το ζήτημα έχει αναδειχθεί εδώ και ένα μήνα, χωρίς να ασχοληθεί κανείς.
Είχαμε, φαίνεται, άλλο ζόρι. Να τα βάζουμε με όσους ασκούν κριτική, να στέλνουμε εξώδικα, να καταγγέλλουμε όσους ενημερώνουν, να προσθέτουμε χαρακτηρισμούς για να απαξιώσουμε τον λόγο τους. Να κάνουμε ΕΔΕ σε άσχετα άτομα.

Αυτό δεν είναι απλώς προβληματικό, είναι υποκρισία.
Το νοσοκομείο βρίσκεται στη χειρότερη κρίση από την ίδρυση του, και ο πρόεδρος δεν βρίσκει ούτε μία λέξη για τη διοικήτρια και τον βουλευτή, όταν στο παρελθόν οι επιθέσεις εναντίον τους ήταν στην ημερήσια διάταξη. Τι άλλαξε; Πολλοί γνωρίζουν. Λίγοι τολμούν να το πουν δημόσια.
Και δεν φτάνει αυτό. Ο πρόεδρος τους βάζει πλάτη, μέσω επιθέσεων σε σε τρίτους που αποκαλύπτουν στοιχεία και ασκούν κριτική. Εχει φορτωθεί την "βρώμικη" δουλειά.
Κάποια στιγμή, όμως, τα πράγματα πρέπει να ειπωθούν όπως είναι.
Δεν γίνεται να καταρρέει ένα ολόκληρο νοσοκομείο, να διασύρεται ένας γιατρός που το κράτησε όρθιο με προσωπικό κόστος, και όλοι γύρω να κάνουν πως δεν βλέπουν. Δεν γίνεται να γλιστράμε στην απόλυτη σιωπή και στην αποδοχή της αδικίας, μόνο και μόνο επειδή το κλίμα είναι τοξικό και το τίμημα μεγάλο.

Αν η διοίκηση και όσοι τη στηρίζουν συνεχίσουν έτσι, το νοσοκομείο δεν θα χάσει απλώς έναν άνθρωπο που σήκωσε βάρος που δεν του αναλογούσε, αλλά και ότι έχει απομείνει όρθιο.
Στόχος ήταν και παραμένει να τον εξαναγκάσουν σε παραίτηση, όχι λόγω ανεπάρκειας, αλλά λόγω της ακεραιότητας του. Δεν κάμφθηκε σε πιέσεις και δεν δέχθηκε να γίνει διακοσμητικός, όπως κάποιοι ήθελαν. Παρέμεινε αφοσιωμένος στον ασθενή.

Τι πρέπει να γίνει για να ειπωθούν κάποια πράγματα με το όνομα τους; Κάθε φορά που η σιωπή κερδίζει, είναι εις βάρος της δημόσιας υγείας.
Κάποιοι πρέπει, να σταματήσουν να φοβούνται και να μιλήσουν ανοιχτά. Ο χρόνος τελειώνει.