ΓΝΑΝ: Η συνδιοίκηση που οδηγεί στην κατάρρευση και τα άλλοθι που στέρεψαν

 Διάβασα στην Εφημερίδα ΑΝΑΤΟΛΗ, την προσπάθεια της Διοικήτριας να αποδώσει σε φαντάσματα του παρελθόντος και σε προηγούμενες διοικήσεις, την απροθυμία αναισθησιολόγων να έρθουν στο νοσοκομείο. Eίναι τουλάχιστον ατυχής. Παρά τις κατά καιρούς διαφωνίες μου με τον τέως Διοικητή, είναι ανέντιμο να του φορτώνονται ευθύνες αόριστα, ειδικά όταν δεν είναι σε θέση να απαντήσει.

Η πραγματικότητα, ωστόσο, είναι πολύ πιο συγκεκριμένη και επώδυνη:

Το τοξικό κλίμα είναι εσωτερικό: Οι ευθύνες για τη φυγή των ιατρών δεν βαραίνουν μόνο τη διοίκηση, αλλά κυρίως απαράδεκτες συμπεριφορές μεταξύ συναδέλφων. Οταν μέσα στο χειρουργείο ακούγονται φράσεις όπως “στ’ αρ@@@@ μου αν κάτσει ή φύγει...”, ”δεν κρατάμε κανέναν με το ζόρι”, το αποτέλεσμα είναι νομοτελειακό. Ας το αναζητήσει ανάμεσα σε αυτούς που πρόσφατα της ζήτησαν εντέλλεσθε για να μετακινήσει αναισθησιολόγο από τη Σητεία.
Θεσμική προειδοποίηση: Προσωπικά, επιχείρησα να προλάβω αυτές τις καταστάσεις καταγγέλλοντας στο ΔΣ συγκεκριμένες συμπεριφορές και τη λογική των “μαγαζιών”, ζητώντας μάλιστα την αυτολεξεί καταγραφή κάποιων αναφορών στα πρακτικά.
Η σημερινή κατάρρευση: Είναι αντιφατικό η Διοικήτρια να αναζητά αίτια στο παρελθόν, όταν ο Πρόεδρος των Εργαζομένων δηλώνει ότι “το κεντρικό νοσοκομείο βρίσκεται στη χειρότερη κατάσταση των τελευταίων πέντε ετών”, και το ίδρυμα “έχει φτάσει στον πάτο”. 
Είναι δε τουλάχιστον ειρωνικό να αναζητά αίτια σε σκιές, την ώρα που ο ίδιος ο Πρόεδρος, με τον οποίο ουσιαστικά συνδιοικεί, ομολογεί την κατάρρευση στον παρόντα χρόνο. Παράλληλα, το Επιστημονικό Συμβούλιο προειδοποιεί ήδη για επισφαλή λειτουργία και οι ελλείψεις προσωπικού βρίσκονται στο ζενίθ.
Αποποίηση ευθυνών ή μανία καταδίωξης; Το να φταίνε πάντα οι προηγούμενοι, ο Διευθυντής Ιατρικής Υπηρεσίας ή κάποιοι που δήθεν την “πολεμούν” ή της “σκάβουν τον λάκκο”, δεν αποτελεί διοικητική στρατηγική αλλά άμυνα μέσω της θυματοποίησης. Είναι στο μόνο που διαπρέπει.

Ερωτάται, λοιπόν, η κα. Διοικήτρια: Ποια είναι τα συγκεκριμένα άτομα που αποθάρρυναν τους υποψήφιους; Ποια επιρροή μπορούν να έχουν αυτοί οι “ψίθυροι” μπροστά στην αγωνιώδη προσπάθεια των χειρουργικών ειδικοτήτων να βρουν αναισθησιολόγους για να κάνουν τη δουλειά τους;

Είναι εύκολο να κατηγορείς τους απόντες. Το δύσκολο είναι να αντιμετωπίσεις τα "μαγαζάκια" που ζουν και βασιλεύουν κάτω από τη μύτη σου.
Οταν τα χειρουργεία ερημώνουν και οι επιστήμονες απαξιώνονται με πεζοδρομιακές εκφράσεις, η επίκληση στο παρελθόν δεν είναι πολιτική, είναι άλλοθι. Και το ΓΝΑΝ έχει πλέον ξεμείνει και από γιατρούς, και από άλλοθι.
Αν η Διοικήτρια αδυνατεί να εμπνεύσει εμπιστοσύνη σε νέους γιατρούς, τότε η αναζήτηση αποδιοπομπαίων τράγων είναι απλώς ομολογία αποτυχίας.
Αντί, λοιπόν, η κ. Διοικήτρια να αναζητά φαντάσματα στο παρελθόν και να προσπαθεί να φιμώσει τα ΜΜΕ με εξώδικα και απειλές, ας κοιτάξει την πραγματικότητα κατάματα. Δεν έχει συμβεί ξανά στην ιστορία του νοσοκομείου τέτοια εχθρική και πρωτοφανής επίθεση κατά ΜΜΕ και της κριτικής, σε μια απέλπιδα προσπάθεια να επιβληθεί η σιωπή. Η ΥΠΕ, πως το επιτρέπει;
Τα νοσοκομεία χτίζονται με γιατρούς και κλίμα συνεργασίας, δεν θωρακίζονται με δικαστικές διώξεις.

Η ηγεσία κρίνεται από το αποτέλεσμα, και το αποτέλεσμα σήμερα είναι ένα νοσοκομείο στον "πάτο", που διώχνει επιστήμονες λόγω της τοξικότητας και του αυταρχισμού του σήμερα. Η σιωπή που επιδιώκετε μέσω των απειλών δεν θα θεραπεύσει κανέναν ασθενή.

 

 

Μιχάλης Βασιλάκη 

Ανασχηματισμός στον Αγιο Νικόλαο: Ηχηρή η καρατόμηση Καμινογιαννάκη

Στην πολιτική λένε πως αν θέλεις να μη σε επισκιάζει κανείς, πρέπει να κόβεις τα κεφάλια που ψηλώνουν περισσότερο από το δικό σου. Ο Μανώλης Μενεγάκης, με το νέο σχήμα του 2026, φαίνεται πως εφάρμοσε το δόγμα αυτό κατά γράμμα. Η έξωση του Νίκου Καμινογιαννάκη είναι ξεκάθαρα καρατόμηση.

 

Οταν η δημοτικότητα γίνεται "ποινικό αδίκημα"

Ας μην κοροϊδευόμαστε. Ο Καμινογιαννάκης δεν έφυγε επειδή απέτυχε. Εφυγε μάλλον επειδή επισκίαζε τον Δήμαρχο στην καθημερινή επαφή με τον πολίτη. Στο δημαρχιακό μέγαρο, η δημοτικότητα ενός Αντιδημάρχου που λύνει και δένει, δεν αντιμετωπίζεται με χειροκροτήματα, αλλά με καχυποψία. Ο Δήμαρχος ίσως είδε έναν εν δυνάμει μελλοντικό διεκδικητή του δημαρχιακού θώκου, και αποφάσισε να του τραβήξει την πρίζα πριν το πολιτικό ρεύμα γίνει ανεξέλεγκτο.

 

Ο Δήμαρχος που έγινε... "Πολυεργαλείο"

Το πιο ειρωνικό; Ο κ. Μενεγάκης δεν εμπιστεύτηκε τις αρμοδιότητες της καθημερινότητας σε κανέναν άλλον. Τις πήρε πάνω του. Το έχει κάνει και με άλλες αρμοδιότητες, όπως των Τεχνικών Υπηρεσιών, εξόδων, κλπ.
Αραγε, τόσο ανίκανους θεωρεί τους δημοτικούς του συμβούλους, που δεν τολμά να τους αναθέσει τις αρμοδιότητες που κράτησε για τον εαυτό του;

 

Τι κρύβεται πίσω από την καρατόμηση

Οι κόντρες πίσω από τις κλειστές πόρτες προφανώς δεν αφορούσαν το αν δουλεύει ο Δήμος, αλλά το ποιος φαίνεται ότι δουλεύει. Ο Δήμαρχος πιθανότατα επέλεξε να καθαρίσει το τοπίο, ρισκάροντας όμως να φανεί ανασφαλής απέναντι σε έναν συνεργάτη.

 

Το Ρίσκο του "ΕΝΟΣ ΑΝΔΡΟΣ ΑΡΧΗ"

Η πολιτική ιστορία έχει αποδείξει πως οι πιο επικίνδυνες ρήξεις δεν γίνονται με τους αποτυχημένους, αλλά με εκείνους που η δημοτικότητά τους αρχίζει να "λάμπει" περισσότερο από όσο αντέχουν οι ισορροπίες του δημαρχείου.
Ο Μανώλης Μενεγάκης, επιλέγοντας να συγκεντρώσει κρίσιμες σφραγίδες στο δικό του γραφείο, αναλαμβάνει ένα πολύ σοβαρό ρίσκο, ενώ παράλληλα στέλνει μήνυμα ότι δεν υπάρχει χώρος για δεύτερο πόλο. Ομως, αυτή η κίνηση είναι δίκοπο μαχαίρι. Καρατομώντας τον πρώτο σε σταυρούς και αναλαμβάνοντας ο ίδιος το "τιμόνι" της καθημερινότητας, ο Δήμαρχος ουσιαστικά καταργεί κάθε πολιτικό αλεξικέραυνο. Από σήμερα, κάθε δυσαρέσκεια, κάθε παράπονο και κάθε αστοχία θα χτυπά απευθείας τη δική του πόρτα.